tańczący Mesjasz

miasto bije mnie po twarzy
odbiera dziewictwo
zarażając syfem
eteryczna Wenera tańczy z Sokratesem
nie śpiewa...
Przyglądam się dwóm ludziom i widzę jak kradną sferę
nie działam
Ukradli Kopernikowi sferę i poszli z nią na kebab
sprzedali
kupili
budkę złomu złota
A Ja
wyplewiam się z istnień
co przed aklamacją
wyplute mięsem
są
niezwalczane podskórnie
nanotechnologią
ziaren

nogi

półcień bez nogi

apercepcyjne tło i bezsenność
Jego echo
już na pierwszym planie
zaśnij
ja nie umiem mówić
kiedy tańczę z Tobą bez nogi
potykam się o nasze cienie
światła

świat skończył się na tostach.

Dziś kot przywitał mnie rzyganiem, a ptaki uciekły z tarasu na mój widok. Próbowałam wpuścić tylko nieco światła do pokoju, uchylić okno, rozgonić ten zaduch- ferment naszych oddechów. Od kiedy wyszedłeś, nie wietrzyłam tu wcale, nie sprzątałam, nie poszłam już nigdzie. Świat codziennie wystrzeliwał spod moich powiek i był tam podobno, całkiem niebezpieczny. Wysyłałam sobowtór na spotkania dość pilne i nie słuchałam go wcale, gdy chciał relacjonować. Czekałam. I kubek potłukłam, z herbatą, z cytryną i z uchem, co pod nogami wylądował smutno. Patrzył na mnie zapłakanym kształtem i ja patrzyłam na formę i na formy brak…. Bezwzględnie wytarłam podłogę, jakbym Ciebie sprzątała, spragniona wciąż picia, wstawiłam wodę ponownie. Nie pisałeś, nie myślisz, nie wyschniesz na płytkach, na tostach, znów głos Twój popękał. Stopiłeś uczucia z mdłym serem i keczup na wierzchu piramid, rozlewa się łzami w gardle.