sen z chórem aniołów

Miałam sen, że biorę udział w przedstawieniu teatralnym, które odbywało się w kościele. Miałam na sobie jasne szaty i byłam aniołem. Ołtarz był sceną, po prawej stronie siedzieli chłopcy techniczni. Początkowo usiadłam tam z nimi, ale gdy tak patrzyłam przed siebie chłonąc tę teatralną aurę (czerń i światło reflektorów) dostrzegłam, że w środkowej części siedzi dziewczyna. Blondynka, mocno umalowana, jakby jakaś znana mi aktorka. Podeszłam tam do niej. Czułam, że także chcę być jakoś w centrum i że chyba muszę znaleźć miejsce w tym całym widowisku. Bo wszystko dla mnie działo się spontanicznie i jakby nie było dla mnie określonego scenariusza. Wiedziałam tylko, ze jestem aniołem.   Przysiadłam się i zapytałam dziewczynę: Ty jesteś z aniołów prawda? Na co ona spojrzała na mnie. Miała blond włosy i jasne oczy umalowane czarną kredką na dolej powiece. Odp. : ja, aniołem? Nie. Ja jestem demonem (odpowiedziała jakby chciała mnie przestraszyć, choć mówiła to z ciężkim spokojem). Patrzyłam dalej na nią i widziałam, że nie mówi prawdy, albo że ja dalej widzę w niej piękną, choć kruchą kobietę. Wtedy to ona, odwróciła lekko głowę i zaczęła mówić już nieco rozmyślniej: a raczej, zagubiona. Wówczas to zrobiło mi się jej żal i choć chciałam ją pocieszyć, to wiedziałam, że muszę grać tutaj swoją rolę. Wtedy, z lekkim smutkiem powiedziałam:
- w takim razie wybacz, ale nie mogę tutaj zostać z Tobą. Musze iść do aniołów.
I podeszłam do chóru. Dyrygowała w nim taka kobieta, którą pamiętam jeszcze z podstawówki, siostra zakonna, Krystyna, taka co nie nosi habitu. Pamiętam ją jako głośną, raczej surową, ale bardzo mnie lubiła, bo ładnie śpiewałam. Jak tylko nie jechałam na festiwal, to śpiewałam im psalmy i robiłam robotę w parafii hehe. I choć lubiłam też ją dosyć, to bardzo poczułam, że to co robi z chórem zupełnie jest już nie moje. Patrzyłam jak dziewczyny śpiewają pod linijkę i wykonuja też jej rozkazy. Próbowałam się dograć, ale trwało to sekundę. Emocjonalnie, jakby w pośpiechu, zapytałam: czy mogę iść tam, między ludzi. Wskazałam na widownię, część kościoła i też to co poza nim. Spojrzała na mnie z szacunkiem. Spokojnie powiedziała: idź! Śpiewałam między nimi. Miałam w życiu juz podobne doświadczenie gdy na zlocie sympatyków NTv wraz z grupą śpiewu intuicyjnego kazano nam wystąpić w sali, gdzie nie ma kręgu, a jedynie widownia i scena. Nas ustawiono linearnie, co było symboliczną katastrofą, bowiem uśmierciło plemie. Nie mogliśmy się zgrać, nie słyszeliśmy się. Wówczas to odsunęłam się nieco do tyłu i choć związane to było z przejściem przez ławkę i być może obnażeniem moich rajstop w miejscu "pod spódnicą", ja niczym zwierze, nie mogłam na to pozwolić. Zrobiło się trochę lepiej, ale widownia dalej była nieruchoma. Teraz był czas na animowanie ich muzyczności. Wtedy, niczym bliźniacza siostra - Wiolka powiedziała do mnie. Może pochodźmy między nimi. TAK! wykrzyknęłam i pewnie chciałabym wykrzyknąć po tysiąkroć: Tak, TAK, Tak! Moja piękna siostro! To jest właśnie to o czym marzę. Ale zamiast krzczeć: Dziękuję! Ja ruszyłam do dzieła i jednocześnie z Wiolą chodziłyśmy miedzy dziesiątkami ludzi. Czułam jak głos mój zapada się gdzieś tam, między nimi. Niektórzy słuchali, inni byli w tym także. O tych, którzy robili jeszcze inne sprawy, nie umiem opowiedzieć, bowiem nie pamiętam żadnego połączenia, a zatem nie odcisnęli sie wtedy w moim życiu. I tak oto chodziłyśmy po okręgu. Jej w prawą stronę, a mój w lewą zakręcał. Oplotłyśmy ich wszystkich, choć byłyśmy w tym same, ja poczułam majestat.Weszłam w zazen, albo trans, nie wiem, piękne to było. Szłam z zamknietymi oczami i syciłam się chwilą, widziałam światło i czułam osoby, które są tam. A zatem senna sytuacja prawdopodobnie związana była z owym przeżyciem. Które zostawiło w moim sercu bardzo dużo miłości i siłę i wiarę w muzykę. Gdy jednak wracam tam do swego marzenia, wiem, że potoczyło w nim się trochę inaczej.
Gdy wyszłam z kościoła zauważyłam, że zaraz obok stoi pub. W związku z tym podjęłam się misji, wejść i śpiewać w "brudzie". Nazywam to raczej ze względów fizycznych, bo nie mogłam ocenić tego miejsca wtedy. Czułam jednak unoszący się w powietrzu zapach papierosów, spoconych ludzi i wyziewów po alko. Trochę straciłam ochotę na śpiewani. Postanowiłam więc użyć swojej czakry krtani na mówienie. Często zajmowałam się tym na imprezach. Jakimś dziwnym misjonarskim głoszeniem dobrej nowiny. Ale gdy tak dotarłam na górę lokalu, usłyszałam jęki. Nie wiedziałam czy jest to rozkosz, czy też ból. Przecież jedno i drugie tak bardzo się mieszają. Sama tego doświadczam w swojej sferze seksualnej. I tak oto zobaczyłam kobietę, gdzieś w rogu. Otaczali ją ludzie i jakby publicznie "zajmowali się nią". Było tam więcej mężczyzn, ale niewykluczone, że stały też kobiety. Dziewczyna odstawiała w tym rogu performans i choć na początku myślałam, zeby jej pomóc, to potem uznałam, ze chyba jednak nie cierpi. Że być może sama sobie wybiera i może jest to jakiś wspólny orgiastyczny czyn. Nie wiem co bym zrobiła dalej, jednak podszedł do mnie mężczyzna, nie pamiętam niestety jego twarzy, ale raczej był nieatrakcyjny (taki klusek). Wyszliśmy na zewnątrz. Spytałam: o co chodziło w tej scenie? Powiedział: odwiedziłaś miejsce gdzie mozesz kupić sobie kobietę. Spójrz. Wskazał na neon, który wisiał na dachu. Nie był to duży budynek, raczej dwa piętra, jakiś taras i zadaszony korytarz, który łaczy sie z innym budynkiem. Owszem. na górze widniał neon juz nie pamiętam jakiś: uznajmy że było to Las Vegas albo Paradise. Zagaił mnie, że mieszka w tipi w Wielkiej Brytanii, zaciekawiło to mnie trochę, ale czułam, że kłamie. Odpowiedziałam, że mieszkałam w ziemiance. Nie potrafił pociągnąć rozmowy. Czuł moje myśli. Czuł, że nie zgadzam się na to co rzekł. Niemal wykrzyczałam mu w twarz, po tych kilku sekundach dygresyjnych. Ale przecież kobiety nie da się kupić!!
Jak to się nie da, przecież widziałaś.
- To pokaż mi cennik, menu, no proszę, pokaż ile płacę?
Wskazał palcem na szklaną wystawkę z menu, którą zwykły stawiać restauracje, ale było tylko widać obudowę. Litery rozmazywały się. Nie było cen, nie było kobiet na sprzedaż. Kobiety nie da się kupić!

ciało jest prawdą

miałam przed chwilą skurcze w macicy

ja ci wybaczam

lecz moje ciało

mogło coś wysłać do kosmosu

a to

może się u Ciebie ucieleśnić

Teraz

patrzeć na schizofrenię
z miłością zechciała rzeczywistość
Teraz magiczny realizm
zakochani są w życiu
bez granic