sen z kolorową burzą

Byłam w Drzewicy, zaczęła się burza, ale nie były to zwykłe wyładowania atmosferyczne.

Każdy błysk mienił się kilkoma kolorami, w pewnym momencie całe niebo usiane było milionem migających różnobarwnych świateł. Nie mogłam się nadziwić jak pięknie. 

Nagle z oddali ujrzałam moją mamę w oknie. Tak jak w rzeczywistości - była nerwowa, bała się o mnie. Ja stanęłam przy słupie telegraficznym i obserwowałam iskry które z niego wylatują. Wiedziałam , że to sen i że nic złego nie może mi się stać, dlatego postanowiłam logicznie rozkminić prawa fizyki: dlaczego lecą iskry.

Czy prąd ciągnie do prądu itd. Widziałam, że mam dalej się  niepokoi, więc dla niej ukryłam się pod zadaszeniem pobliskiego ośrodka zdrowia, nie rezygnując oczywiście z widowiska na niebie.

Sen z lwem

ciężko opisać coś co jest tak przepełnione znaczeniowością i wyrazistością obrazu, a jednocześnie tajemnicą.
Sen:
Otaczali mnie indianie amazońscy, majowie, jakaś starszyzna
dostałam dwie klisze, na jednej z nich był komunikat o tym, że dzieją się cuda na ziemi
Trzymając tę pierwszą obserwowałam z góry jakiś dom. Był raczej stary, drewniany, wokół niego krzątała się kobieta.
Gdy nałożyłam na tę kliszę, kolejną, miałam wrażenie że steruję czasem. To uczucie jednocześnie towarzyszyło z obrazem i znaczeniem kliszy.
Opisana była ona bardzo podobnie, ale w śnie odczuwałam to jako ogromnej wagi różnicę.
To one czarują, dzieją cuda, jakby o kobietach mocy, czarownicach.
Obraz, który w tym momencie widziałam z góry był chyba jednym z najniesamowitszych w moich snach.
Warstwy czasu nałożyły się na siebie i kobieta stała się lwem. Bardzo pięknym, umięśnionym, nieco nerwowo chodżacym koło domu, groźnym i dostojnym.
Koniec snu.

kiedyś ja też

Kiedyś ja też

nosiłam buty, w których nie da się chodzić

biustonosz, w którym ciężko oddychać

spodnie, w których nie przystoi siadać

bowiem wystają majtki, 

które nie zakrywają pośladków

a zimą nosiłam kurtkę odsłaniającą nerki

i chorowałam

kiedyś

siadałam zawsze przodem do rozmówcy

bowiem profil mojej twarzy

uważałam za brzydki

może wtedy poznałam ludzkie oczy

kiedyś wstydziłam się swojego brzucha

dopóki nie stało się jasne,

że noszę w nim dzieci 

miasto tętni życiem. mawiają
przyjechałam do wrocławia z mazurskiej puszczy
jest upał
idę w butach po betonie
widzę śmierć i pustynię

a zatem gdzie to życie?

w ludziach
odpowiadam
patrzę na nich
wydają się być wykorzenieni
tak jakby brak przyrody, ok, niech będzie miejskim stylem:
niedobór elementów organicznych w krajobrazie
obrastało ich ciała w sztuczność
patrzę w oczy
wolę nie
przyglądam się całości
są!
stare, wysuszone brzózki
stoją i łaskawie kłaniają mi się do ziemi
są szare

zaczynam parafrazować piosenkę
jestem głośna

powiedz mi o co im w ogóle chodzi
powiedz mi po co im te kombinacje
nie musimy się katować, nienormalną sytuacją
nauczymy się kochać,
przestaniemy się bać
życie stanie się muzyką...

Zatrzymuje mnie dziewczyna,
szuka drogi
Jestem logiczna, nie podśpiewuję
mówię

Dobiega mnie zapach lipy
przeżera go dwutlenek węgla
Piąty raz ktoś daje mi ulotkę
Ja odmawiam
Gdy tylko myślę, że chętnie wymaluję sobie na twarzy oznajmienie:
żyję w komplementarnej cywilizacji
nie kupuję
jeśli chcesz do mnie podejść to chętnie otworzę przed Tobą serce
o ile ty będziesz bezinteresownie ciekawy mej istoty
cała reszta, to fałsz i pozory
Konstruując w głowie to zdanie dostrzegłam w przejściu podziemnym dziesiątki ulotek rozsypanych na ziemi
depczemy je
depczemy drzewa
oddychamy drzewa
depczemy oddech
oddychamy śmierć



i tzw. food desert
czyli pustynia jedzenie
w wielostanie różności

patos

kosmos nie lubi patosu
dlatego im bardziej stajesz się człowiekiem galaktycznym
tym mniej jesteś patetyczny

kochać ludzi

spieszę się kochać ludzi
bo tak szybko wyjeżdżam...

floating

I znów mam ochotę znaleźć się na dnie zbiornika, gdzie w cząsteczkach wody gra muzyka... Albo zmotać słuchawki w kształcie torusa i do Floatariumczasem się zapuszczać. [co prawda, myślę że ten stan może być efektem mojego tymczasowego wyjazdu z Akademia Bosej Stopy, czyli dzikiej północy, ale jeśli to przeznaczenie?] . Skoro przyszło - podrążę.
Znacie może Michel Redolfi? Gość komponuje muzykę specjalnie do odsłuchu pod wodą. Na świecie są już miejsca, gdzie można tego doświadczyć i nie jest to jedynie nasza wyobraźnia. Jedno z nich przedstawiam Wam w linku, a kolejne widzę na każdej dzielnicy w przyszłości  Bul, bul
https://www.youtube.com/watch?v=yiD45VO_t_o

piekło i niebo czyli kooperatyzm w legendach

Pokażę Ci piekło: po środku pokoju stoi wielki , okrągły stół, na stole ogromny kocioł pełen pysznego jedzenia, a mimo to siedzący wokół ludzie są zrozpaczeni i bliscy głodowej śmierci. Każde z nich trzyma bowiem bardzo długą łyżkę i chociaż łyżki sięgają akurat do kotła, to są one dłuższe niż ramiona biesiadników. W rezultacie nikt nie może włożyć jedzenia do ust i głoduje. A teraz pokażę Ci niebo. Wygląda zupełnie tak samo: po środku pokoju stoi wielki, okrągły stół, na stole ogromny kocioł pełen pysznego jedzenia . Ludzie, tak jak poprzednio, mają takie bardzo długie łyżki, ale mimo to są najedzeni i radośni. Dlaczego? To proste, ale wymaga pewnej umiejętności. W tym pokoju ludzie nauczyli się karmić siebie nawzajem. 

lecz

kiedy samotność wymyka ci się
spod szklanki
łzy śpiewają kołysanki
a Ty wiesz, że już
ją złapałeś

lecz

wypływa przed rozbicie czasu
na dwie równoległe przestrzenie
i boli
a przyroda koi

lecz

nie goi rany roślinami

lecz

larwami co twe mięso wyjadają
na zdrowie
ku zabliźnieniu odstępu

babcia

rozeszło się o ogród
powiedziała jesteś słaba
miast cierpliwie uczyć
moja babcia nie posiała ziarna
ale plony chciała w burzy zbierać
matka depcząc
w deszczu
zmyła gdzieś tę pamięć
co jej szukam gdy do lasu biegnę śpiewać

wtedy widzę uśmiechniętą piękną damę
to kobieta, która dźwiga mądrość drzewa

i zabiera mnie do kraju pierwszych matek
pierwszych ojców i pierwszego dla nich nieba
w świetle słońca pokazuje piękną skałę
mówi: silna
nieskończona jest kobieta

i nachyla się łagodnie nad mym czołem
gładzi włosy i maluje palcem znak
to jest okrąg zwany wielkim życia kołem
w Twojej pieśni ten ciąg zawsze będzie trwać

cytat, wspópraca

Pewnego dnia Rabbi rozmawiał z Panem o niebie i piekle. –Pokażę Ci piekło– powiedział Pan i zaprowadził Rabbiego do pokoju, w którym stał wielki, okrągły stół. Siedzący wokół stołu ludzie byli zrozpaczeni i bliscy śmierci głodowej. Na środku stołu stał ogromny kocioł z gulaszem, który pachniał tak wspaniale, że Rabbiemu pociekła ślinka. Każda z osób siedzących przy stole trzymała łyżkę z bardzo długa rączką. Chociaż długie łyżki sięgały akurat do kotła, ich rączki były dłuższe niż ramiona biesiadników – w rezultacie nikt nie mógł sięgnąć łyżką do ust i wszyscy byli głodni. Rabbi widział, jak bardzo cierpieli. – Teraz pokażę Ci niebo– powiedział Pan i weszli do innego pokoju, dokładnie takiego samego jak ten pierwszy. Był tam identyczny wielki, okrągły stół i identyczny kocioł z gulaszem. Ludzie, tak jak poprzednio, mieli takie same łyżki z długimi rączkami – ale tutaj wszyscy byli najedzeni, pulchni, śmiali się i rozmawiali. Rabbi nie mógł tego zrozumieć. – To proste, ale wymaga pewnej umiejętności– powiedział Pan. – W tym pokoju oni nauczyli się karmić siebie nawzajem.