ręce

Ich ręce są  zimne i mokre

Jak ten deszcz co za oknem

Wskazuje drogę w dół

Ku oczyszczeniu

Na siłę

Spada

Wsiąka

Nie żyje

Ich ręce są zimne i mokre

Wybrały najgorszą opcję

mam coś w brzuchu

mam coś w brzuchu i oczy
pełne łez nie są już
zwierciadłem
tego obok i na
leży im widzieć
coś
nie tego

bez-tożsamość

zatrząsł mu się świat
i litery poprzestawiały imię
gdy z ręką
jak na karabinie
próbował złożyć podpis
obok wszyscy szlifowali swoje brzuszki
zawijasy, kropki

więc spojrzała na niego
wyszeptując:

są dwa rodzaje ludzi- koty i psy
dwa rodzaje sztuki: performans i nic
jest muzyka
co do impresji
lub ekspresji cię pcha

bez-tożsamość jest jedna
nie podpisuj
to gra

łobuzy - szkic

jesteśmy łobuzami z klasą
czy raczej łobuzami z klasy?

a może jednym i drugim

stajemy się gdy cel
przyświeca nam ucieczka

zobacz świat

i patrzysz już za siebie
ty to sól

z klasy najwyższej jakości
dla wyostrzenia smaku

ból

materia

Hehe, materia! Zaśmiałam się do siebie znajdując rękawiczkę.
Nie wygrasz ze mną! Ba, ja nawet nie chcę już walczyć.
Uplastyczniam Cię Materio, Matko, Pra-matko…
Jesteś piękna przecież
Tylko czasem podłóż się Ojcu…

Prince-less

"Prince-less" jest punktem wyjścia do czegoś co zwie się transcendencją. To szczęście, które się nie odnosi, bo wypływa z pustki, którą ukochałaś.
"Princeless" to mój stan ducha, gdy otwieram właśnie wino, słucham Waitsa, palę w domu świeczki. Nie myślę i uśmiecham się po cichu. Jestem samostanowącym pięknem, bez kontekstu, znowu bawię się u siebie... To bezcenne, może dziwne, może proste, dla mnie - dar.

maszynista

maszynista zahamował
pęd niechybnie

więc upadła

pod obicie
w jego ustach
jakby tylko

wiatr poprzecinał

szyby i wargi
od mrozu otępiałe

na kącikach torów
dzisiaj weszła mu
i nieraz

bez pociągu

będzie zawsze maszynistą

orzechowa dziewczynka

orzechowa dziewczynka
się gnie i
błyska. a w łąkach niskich

dziś
wigorem i r'n'b tańcz
tryskaj

bo oddam
ciało oddam

nawet dusze

bo a
inaczej
się uduszę dla kilku

monet
wychwyć
moment węża

kiedy zmieniamy strój
u strój miasta
jest

ambient

ta muzyka jest blaskiem i poblaskiem
jest też powidokiem
nocnych świateł
już ranek
po 
ranek

plecy

plecy na osiedlu plecy na strychu plecy przy dzwonie zygmunta
mam pleść
w plec spałem

w płeć

mam przepełnić
pięść

przejść

pleśń piec
nie miałem

pieśnią prześciel
pieśnią pieść

 

http://www.youtube.com/watch?v=1MjkCCmpxgk

z Hessego

czy nie jest tak
ze świadomość celu odebrała ci radość wędrowania?
proste docenianie chwil
OM na zasadzie tu i teraz

nie myśl za dużo o celu
żyj i dopełniaj kreację
kreacja jest wszystkim
niebiosa są snem

niech nie tłumaczy cię twa wiedza
kiedy mijasz na ulicy ludzi
mijasz zmysły
mijasz nowy dzień

niech nie tłumaczy cię twa wiedza
solą jest a nie zasłoną
krystalicznie uwidacznia
smak i sens

(inspired by H.Hesse)

szczerość

Wiesz co jest najokrutniejszą prawdą? Że ludzie muszą ukrywać swoje słabości.
 Że mogłabym napisać ci o moich lękach albo nazbyt porywających astralach. O tym, że zdarza mi się cierpieć świadomością kosmiczną i kochać z takim samym natężeniem. Wiem jednak, że nie chcesz tego słuchać, że boisz się i masz do tego prawo.Najokrutniejsze jest jednak to, że sama nie wiem czy przeczucia te są na tyle ważne, aby psuć sobie mój przepiękny PR.

I to jest właśnie samotność. 

Świadomość, że nic nie wiem i nie umiem się tym dzielić. Że nie znam siebie i nie odróżniam impresji od całości persony. Że jestem sumą wrażeń i chwilowych emocji, które składają się na jakąś mnie w tym życiu. I jeśli chcesz to chwytaj, ale nie każ mi przekazać pełni.

Możesz obserwować cykliczność lub pewne odchylenie do normy. Z pewnością jest jakiś schemat... lecz nie przywiązuj się za mocno.

Dla przykładu:

Dzisiaj odwiedził mnie mój były. Przyniósł mi aspirynę i masło. Uświadomiłam sobie przy nim, jak bardzo prawdziwa jest moja teoria. Nasze miłe rozmowy były takie, dopóty dopóki nie mówiłam mu o swoich wewnętrznych przeżyciach. O wrażliwości i lękach, o cudach i przeczuciach końca, o cieniu… Po lekkim nadpęknięciu skorupy, on oddalił się na 3 metry, wziął tabletkę na migrenę i odszedł.

Mężczyźni boją się kobiet chorych. Pamiętaj! - powtarzała babcia- jeśli jesteś choć trochę zatruta - ukryj to przed nim. Tak czasem robię, choć to trudne i smutne, pomaga w życiu nieraz. Pozwala utrzymać innych w przekonaniu, że wciąż jesteś zdrowa, a gdy oni tak myślą, to i ty przestajesz widzieć swą słabość. Ta zasada być może ma jakiś sens… Być może ma. Tylko po co nadawać sens relacjom bez pełni zrozumienia i błyszczeć swoją radością, podskórnie zajadając nieprawdę.
Samotność jest piękna - jest piękna bo jest prawdziwa - a nic nie jest lepsze niż to.

   
- Tak, ale co mnie to wszystko obchodzi ?

- Wiesz co, tak dla szczerości: nie uwzględniłam w wypowiedzi Ciebie. Nie zerkam do potrzeb czytelniczych

Po prostu wymiotuję na pierwsza osobę z kadru, więc wybacz jeśli zgwałciłam Cię przez uszy.

palestyna

Strassburg 2009 anty-NATO jest nas 10 tysięcy
krzyczymy różne hasła: freedom for Palestine
out of Iraq, out of Afghanistan
Jest rok 2012 rozmyślam chcę się już dziś tylko wyspać...
wypisać się - będąc tam ja pragnę - nie myśleć i trwać
chwytać gwiazdę w kolorze czarnym od ziemi
oderwanym wiatrem epoki
być spełnieniem
jak freedom Palestine, free Afghanistan
przechodniu nie zatrzymuj się
wytrwaj

na drugą stronę świateł

na drugą stronę świateł
mówiłeś że jesteś
wiatrem zaś ja
rozcinam powietrze
żyletkami w poprzek
i jeszcze
na drugą stronę świateł

przewróciłam kartkę
by patrzeć kolorami

i klamrami dla fraszki
gdy flaszki whisky
to whistle baby
whistle baby let me know
jak być tęczą
w dotyku jedwabistą
od ziemi

meduza

mogę być meduzą
i trąbką też w sumie
kochanie
zabiłam
nasze koty i dziecko
przecież
mam psy
transy

szaleńcy

jest niewielka różnica między geniuszem a szaleńcem
teraz już wiesz dlaczego umawiam się z psycholami

wsobna

włóż łóżko do lodówki
idzie zima
wsobna bądź

włóż łóżko do lodówki
odrzuć wszystko
głodnych sądź

mięso trzyma się w chłodzie
pamiętaj że jesteś też nim

na mrozie zagrasz  film
nie im

moja Matka Boska

moja Matka Boska
ma twarz przyjaznej szamanki
z filmu Pocahontas

znalazłam ją na łódce
dwóch dłoni lekko zgiętych
i w trawie, leśnym runie
i w świecie wielkomiejskim

moja Matka Boska
ma twarz
której nie znałam
stworzona tylko dla mnie
utkana z mego ciała

złączyła przodków przyszłość rośliny
serce ja
wrażenie inkarnacje
blask światła
światła brak











 

z Hessego

czy nie jest tak

ze świadomość celu odebrala ci radość z wedrowania

proste docenianie krotkich chwil

OM na zasadzie tu i teraz?

nie mysl za duzo o celu

żyj drogi przyjacielu

żyj

szeląg

złowrogi pieniądz

przelany szeląg

i niemoc

by w noc

iść z biedą pod ręką

śmieciarz pustki

śmieciarz pustki
kontra pan butelczyna żubrówki
w zlewie

pierwszy - porucha czasem
skorupy ślimaków
a drugi to nie
tonie zalany
bo drugi

trawka się złamała
i butelka pusta
obija się o ściany
poklejonych myśli

Agata Kaźmierczak, Kamil Nowak

katiusze

Ona: Wypluwam swoje kości
Om: Może zostaw choć kręgosłup? Szyszynka musi się przecież na czymś trzymać. A szyszynka jest jak katiusze, pamiętasz?  Te, co chłopaki podpalali na placu żeby bawić się w "wojnę".
Ona: Patyki co plastikiem płonęły za dzieciaka?
Om: Tak właśnie.
Ona: Zakazali już teraz. Dziś niezdrowe jest wczoraj. Teraz śmierdzi ci jutro i w kółko, nieciekawy jest sen mówiąc krótko - dla odbiorcy. Nie wlicza się w ten dogmat śniący.
Om: Wspólne wspomnienie ma taką strukturę jak marzenie senne odbyte razem... Gdybyś się tylko nauczyła... Ale odbiegam od tematu.
Te, kości - czy wypluć za ciebie?
Ona: Nie da się.
Om: To zostaw choć kręgosłup. Pragnę wytłumaczyć Ci zagadkę: plastik jeśli cuchnie to znaczy, że płonie, przemień plastik w ogień.
Ona: Nie mogę...

tramwaj zwany pożadaniem

Dwa dni: publikuję "Erotyk", zapisuję się na warsztat o poliamorii. (idę tam dzisiaj ). Myślę i stwarzam, więc przyciągam tematycznie podobne...
Jadę do rynku tramwajem. Jest ciepło, zdejmuję bluzkę, mam dekolt. Siedzę wciśnięta do tyłu, czytam Hessego. Jestem na wysokości ludzkich bioder i widzę - kątem swego oka - coś sterczy.
Obok mojej twarzy stoi męski członek, naprężony i czysty. Zerkam na właściciela -  to młody, ładny chłopak, wiek około trzydzieści. Siedzę wpatrzona w książkę i myślę.
Fiut chyba wypadł mu z za ciasnych jeansów. Przynajmniej mam taką nadzieję :) Stanowi jednak zakładkę do książki, cholera! Co robić? On chwycił go za główkę i...
schował. Zasunął felerny rozporek, odszedł. Uff , odetchnęłam zdziwiona, lecz trochę śmiałam się do siebie. Jak ładnie musiałam nie patrzeć, gdy on sobie wisiał tuż przy mnie?  Na następnym przystanku wyszedł. Z tramwaju wyszedł chłopak rzecz jasna. I nie wiem czy był zawstydzony? Czy może wyszło mu specjalnie?

OM Jestem Bogiem- rytualna deklamacja

(samo się pisze teraz, to też znak, że OM jest słowem, ale słowem niezamierzonym i wspaniale przemyślanym zarazem)

Właśnie wróciłam z filmu. Oglądałam wcześniej wywiad z Rahem, który powiedział, że po śmierci Magika, przeżył załamanie. Stwierdził, że umarła w nim jakaś cząstka, jakby źródło... Dzisiaj ma jednak nowe przekonanie, że:
"dusza, która spada na ziemię rozpryskuje się na miliardy kawałków, a każdy człowiek dostaje swoją żywą część".
Sądzę, że było wielu mistrzów jak Magik, którzy ofiarowali nam siłę. Teraz każdy z nas nosi tę kropelkę doskonałości w sobie, widzianą przez kreację i misję. Nosi ją w sercu i podlewa jeśli zechce.
Ja wierzę w ten etap kiedy ludzkość otrzyma więcej żywej wody. Nikt nie będzie chować się w ukryciu i kurczyć przed szalonym światem, ale pozwoli rozkwitnąć swej duszy i wyprowadzi ją w ogród.
Myślę, że to jest ten czas i zarówno film jak i codzienny bieg mojego życia, każą mi być w przekonaniu, że tak właśnie jest.
Magik był spadającą kroplą, jak my oraz każdy z wielu. Film to powtórna aplikacja, to nie mniej nie więcej. To Magik co rozprysnął się na miliony klatek obrazów i dźwięków, fotelowych nóżek w twym rzędzie, pośród ludzi, w sercu.
Nie umiem nic napisać o filmie. Aktorstwo, scenografia - istnieją. A! być może "Plus i minus" przypomniał mi Improwizację Konrada. Zawziętość i siła Kowalczyka w przekazie dramatycznym. Romantyzm, błysk w oku. To widać, kamera stwarza poczucie bliskości.
Fabułę pominęłam. Te wszystkie śluby, zdrady, śmiech- nieważne.
Osobowość Magika i mędrców i granie.

Gdybym miała skupiać się na krytyce, to zadam jedno pytanie: Czy prawdziwy Gustaw ma jakieś profity z tego filmu? Haha. Jest tak przecudowną postacią, że aż mdławo się robi, gdy sobie przypomnę. Ale... być może jest tam potrzebny. Choć to postać przyjaciela, nie zaś skurwysyna. Sądzę, że Strachu i Smok zdecydowanie lepiej przejęliby rolę "pomocników", ale czy na to zabrakło już czasu? Pokazać ich relację i energię grupy. Lecz inną niż tą niedojrzałą, wspomnianą, spłyconą jak dla mnie. Paktofonika to był skład, gdzie każdy miał swój świat i swoją osobowość. Hołd Magowi- okej. Ale czemu pomijać wartość grupowej kreacji i pozostawiać jedynie wzmianki o przyjaźni. To moja krytyka, wyciągnięta z podudzia i serio w dupie ją mam. Bo dzieło czytam zupełnie inaczej.
Też bym się rzuciła w jego skórze, jeśli chcesz ten poziom.

Dla mnie liczy się to co we mnie pozostało.

Film zaszczepia mi nadzieję, niesie siłę i trzyma mnie magią za serce. Zapewne jest tam włożone dużo pracy reżyserskiej i innej. Charyzmatyczni aktorzy grający charyzmatycznych raperów. To ma moc! No i Magia Magika, której chyba nie da się zjebać. Chociaż transfer był naprawdę dobry.
Kiedyś zamieszkałam specjalnie na dziewiątym w bloku. To też był transfer, jak pomyłka, że "kobieta się szanuje" a nie, że "ją się szanuje". W gimnazjum przeżyłam to i sprawdzałam nieustannie czy siebie szanowałam.  Myślałam, że Fok mówi inaczej, lecz nie zaszkodziło mi myśleć w tę stronę.
Nowiny wisiały tuż nad moim łóżkiem, przepisany tekst obok plakatu co dodatkiem był do płyty - okładką. To też był transfer - dla mnie samej.
Wtedy zrobił, dziś ponownie .
 Magik.
 Rozprysnął się na miliardy i rozpryskiwać będzie, nieustając. 

skojarz twarz przed zachodem słońca

Żarty żartami, ostatnimi dniami wszyscy przyrównują mnie do kogoś. Postaci te nie pokrywają się, więc jestem Courtney Love, Skrzynecka Katarzyna, Gwen Stefani,  Meryl Streep oraz  Morrison Jim.
(szamanka, wróżka i Żydówka- są powszechne, więc nie liczę ich teraz, bo wrosły i nie dziwią mnie nic)
Rozpatruję skojarzenia i cholera nie widzę tam siebie. Wszystkie one dają mi raczej obraz portrecisty, zamiast mój.  No i myśląc tak głośno, zechciałam porozmawiać.
Maciek, a Ciebie kojarzy ktoś z kimś?
U mnie często się to zdarza.- odpowiedział.
Zawsze jednak jest to samo.
Jak jest? - odrzekłam zdziwiona
No albo Jezus Chrystus albo menel-ćpun.
Roześmiałam się głośno. Zestawienie to iście kontrastowe, z drugiej jednak strony tak niezwykle spójne, no i trafne.
Jeden i drugi mają inny timing! - wykrzyknęłam.
Trans i transcendencja to jak szaleństwo i geniusz.
To ma sens mój bracie.
Twa twarz ma sens.

obraz

jadę pociągiem, tory suną pod stopami
zerkam przez okno
pojawia się obraz

pies, który patrzy
w słońce
wyszedł z lasu
ma go za plecami
i z nosem uniesionym
stoi na skraju pola
pustego horyzontu

myślę sobie że jestem tym psem
że psem bywa każdy czasami

błądzący po lesie pogmatwanych zdarzeń
służący losu
co w słońce dziś spojrzał
i właśnie
pozostawił z tyłu bagaże
lecz zna je i czerpać z nich będzie

idąc świadomie
przestrzennie
pochwycił istnienie

zna siebie
i cień
choć ten już pozostał gdzieś z tyłu

dziś pies wdycha światło
gra miłość
a nos uniesiony dostojnie
znaczy więcej

bo spokojnie
spojrzał w twarz
jasnej pustki

wielki jest pies ten
wielki jest ten bo jest ludzki

Jim Morisson

Jim Morisson, bóg, inspiracja, moja ludzka twarz.
Czy zastanawiałeś się kiedyś co Morisson miał na myśli?
Czy fascynacja śmiercią nie odbija się w jego nazwisku?
Czy akceptacja Cienia, to nie jest najważniejszy element, który dopełnia historii człowieczeństwa?
Spokojna podróż na Wężu, bez strachu przed jego szaleństwem.
Mori's son to dla mnie syn śmierci.
Bohater solarny, przezwyciężający strach.
Zrodzony ze śmierci i przez śmierć przywrócony do życia.

noc i cień

Spotkałam go na nocnym spacerze z psem. Początkowo nie wiedziałam czym jest. Pędził jak oszalały a wzrostu miał tyle co metr. Gdy zbliżył się i spojrzał mi w twarz - okazał się być człowiekiem, o silnym, pięknym spojrzeniu i głębi jaką wniósł w naszą jaźń. Przeczuwałam go, oddałam mu subtelny uśmiech i zapłakałam. Za moją głową był już inny wymiar - Cień. Ocena i instynkt, które kazały mi stać. Układałam. Pewnie boi się światła... Chce w nocy poczuć wiatr przy prędkości wózka. Noc jest bezpieczna. Tu nie ma twarzy, nie ma oczu, nie ma nóg... I znów przyszedł Cień podświadomy. Skarciłam się za myśli, które dostałam od gwiazd. On nie jest interesujący, jest niepełny i zbyt trudny do współżycia. Kaleka... Ze świadomością tego, że jego ciało eteryczne nie zmieniło się po wypadku i że w astralu on także jest pełnią. Ze świadomością tego -odrzuciłam myśl, że podoba mi się ten człowiek i jak zwierzęta co zabijają takich, ja dzisiaj zabiłam też jego.

pies

Wstęp:
Przy przejściu podziemnym, od co najmniej pięciu lat - siedzi ten sam koleś. Pracuje tu jako żebrak i jest stałym elementem miasta tak jak Galeria, Ostrów czy Katedra. Wykrzykuje zawsze jedno tylko hasło: Proszę o jakieś wsparcie , może być jedzenie! Jego mantra wrosła we wrocławską społeczność na tyle, że autor doczekał się strony na fejsbuku. Fani wrzucają fotki, wyśmiewają design, nadmieniają słowa nieskończenie lepkie.

I
Dzisiaj jechałam z psem tramwajem, a że jest to wielki afirmator życia, kochający wszystkich ludzi, to i ja jako właścicielka, muszę często wchodzić w interakcję z człowiekiem. I tak oto: zapoznałam grubszą babcię, która głaszcząc go, skwitowała: ale chudy! Spojrzałam na jej tłuste ramię i z uśmiechem odpowiedziałam: dużo biega. Stanowczo pokiwała głową ku niezgodzie, co spowodowało, że uświadomiłam sobie, iż kobieta chce mi zarzucić zagładzanie biedaka. Boże, od niechcenia zaczęłam się tłumaczyć, że mam go ze schroniska i że to tylko dwa dni jak psiak u mnie siedzi. Kłamałam jak mogłam i wyobraziłam sobie jamnika - parówę, którego hoduje w domu i pasie serdelkami.

Przeszłam na swoje miejsce. Za parę sekund pojawił się mężczyzna o błyszczących oczach, lekko zagubiony, łagodny. Usiadł zaraz obok. Nie był to typ faceta, który mi się podoba: garniturek, jakaś teczka, twarz raczej przeciętna. Gdy tak siedział nieopodal, pies obwąchał mu nogi i nie wiem jak to się stało, ale przez  następnych sześć przystanków, rozmowa płynęła pięknym tempem. Nie zdążyłam się uśmiechnąć, a on wręczył mi wizytówkę, bo przecież zakłada właśnie firmę. Hehe- zaśmiałam się po cichu, przecież właśnie układam się w mym życiu. Mam "ćpać szajs i robić gruby hajs" - jak mawiają chłopaki. A ja śmieję się do losu i nie wiem jak to wszystko działa. Miło było. Wysiądę przystanek dalej - to Dominikańska. Jestem.

II
Idę zaaferowana ludźmi, którzy śmieją się na widok mojego stworzenia. Chi-ko zaś patrzy z miłością na każdego, wierzy tak jak ja kiedyś. Nie ocenia, nie szczeka, a ja gadam z nim głośno- nieważne że to centrum miasta. Wysiadłam, pies merda na pasach, rozumie że mamy zielone. Ja merdam. Przypomniał mi się koleś co siedzi przy przejściu podziemnym. Słyszę go. On krzyczy. Ja się śmieję lekko. Nie patrzę, lecz widzę, że zerka i mówi: a Ty, masz lepszy umysł niż ziemianin!
Zatkało mnie, nie zdążyłam jeszcze pomyśleć, a już jakiś chłopak z ulotką przykleił się do mnie pytając: co on Ci powiedział? a Pani taka ładna. Ja idę w tamtą stronę. A twój numer? Ten wir energetyczny i ja po środku niego. Uciekłam jakby trochę nad ziemią. Nie wiedziałam co się działo, więc wyszłam.

Wracałam do siebie, wyciągnęłam książki - bo karę zapłacę, też muszę, obowiązek. Biblioteka czeka i pies poczeka na zewnątrz. Zamyślona... Nie wiem kim stał się ten żebrak, nie wiem dlaczego, czy było... Idę. Bibliotekarka uśmiecha się, jest parter, a zwroty są na drugim piętrze. Nie można z psami, prawda?
Nie można, a on taki miły- westchnęła.
No jest- uśmiechnęłam się do niej.
A Pani? tylko zwrócić, nic więcej?
Tak.
Ja zwrócę - odrzekła, dziś piesek załatwił tę sprawę.

FejsGoogl

FejsGoogl- zna Twoje pragnienia, lubi przyjaciół, rozwija zajawki. Wie z kim i o czym rozmawiasz, czyta maile,  dopasowuje reklamy. Zna miejsce do którego biegniesz,  wie co czytasz uciekając od niego.

Czego słuchasz tu i teraz? Odpalasz kanał youtube - twoje najlepsze kawałki- i łączysz się z nim. Twój stan świadomości Agato- jazz, punkrock i psychodeliczny kosmos.

Zaprawdę powiadam, za prawdę bierzesz to co znajdziesz w Wikipedii. Na blogu piszesz post, o którym nie wie twój chłopak. A FejsGoogl… on ma prawo pierwszej nocy.  Jak pieprzony monarcha tej przestrzeni. Prowadzi z nami wojnę w perfidny, mętny sposób. Przedostaje się do głowy jak astral. Oddziela, projektuje, przysuwa tam gdzie trzeba.

Dziś nikt nie zrzuci już bomby. Sami zjadamy ją myśląc, że jest dobra, że tak trzeba.

Boję się ziaren! – powiedziała na to. Patrzę na chleb powszedni z pszenżyta nieswojego.

I wiem, że oni wiedzą, że się boję i łagodzą mą troskę poczuciem bezpieczeństwa.

Potem przyjemnie odpalam znów muzykę i pisze to do Ciebie.  A oni już znają ten mój dystans. I dozują mi truciznę, subtelnie, w małych ziarnach. Podskórnie wytwarzają aurę, co personą wyrasta beze mnie.

spontaniczność

Spontaniczność to tez jest wymyślanie, tylko ze szybciej

paradym

nasz związek jest jak dym z papierosa

nie ma ostrego smaku ani zapachu

a jak się przyzwyczaisz to tak jakby go nie było

ma za to formę
oraz kolor liści
jasnozielony, płaski

lekki i lekko
chłodnawy organizm 
co to głaszcze mnie dziś palcem
swej drewnianej ręki
tlenem

a z nim?
z nim jest jak z kawą
gdy za dużo wypiję
to boję się że pęknie mi serce
i wylewa się to czernią
nieodgadnioną siłą ciężkiej barwy
z nim aromaty mienią się
gorącem
jak w słońcu, które właśnie zaszło
i bezkształnie wlewają się
do ust
kiedy czekam na kolejny kubek

(inspired by: "Wszystko o mojej matce"-film)

drewno w świętym ogniu

A.K:
Jesteś z drewna Kamilu N, jesteś jebaną drewnianą pacyną!

K.N:
Koledzy moi zapałki.
Jest nas przeciętnie czterdziestu.
Ciasno i tłoczno
rozpalamy nadzieję.
Niektórzy z nas wracają,
ale milczą o tym co widzieli.
Zmęczeni czarni powstancy,
zasypiamy do góry nogami.

A.K:
W siarczanym domku,
z kotem zamiast tynku
tlimy się cichutko
bez wolnego wysiłku
rozdzierając ramiona
na drewnie po wieki
Pańskiej jesteśmy
w spoczynku udręki

erotyk

posunę cię w czasie
odpowiednim do tego
by zmarszczyć
twoje ciało
jak krzesło z tapicerką
mięciutką
gdzie guziki to gwiazdy i sutki
a nos i palec u stopy
mają rodzajnik męski
albo żeńskie są jak oczy i dłonie
na mostku z wgłębieniami
od serca
nienacechowany język

poza miastem

lubię dźwięk miasta poza miastem
chroboczące trupie oddechy głuchych maszyn

lubię dźwięk miasta poza miastem
maszynową głuchotę trupa co chrobocze w nas samych

oddychaj
jak u mamy
odczytaj jej twarz w każdym wersie

oddychaj
Cię błagamy

daj nam deszcz daj nam słońce daj przestrzeń

gąbka

staram się być

transformatorem, kamforą, medium, przekaźnikiem
ludzkich bytów
dla Boga
pastą jego butów
pielgrzymem

niestety zwykle jestem gąbką

i wyciskam się z ciebie

Mówisz: oczyszczanie? przecież to paskudne jest słowo

      a ja wiecznie się oczyszczam i napycham się znowu i oczyszczam,
      wdychając światło gnozy ze sznurka - co nie trawisz idei

przecież teraz idę
przytulić do ekspresu przelewowego
się

jak Stachura
do filtra kawy mojej

piekielnej

Lecz kiedy to pisałam byłam tym

satori

satori bywam sobą

lecz mi nie odpowiadasz

satori
zmywam tę projekcję z kredy
dobrą gąbką

 w teraz
satori tu
pojawiają się formy

więc znikniesz gdy pojawię się ja

oglądam się za żulami

oglądam się za żulami

myśląc, że są punkami

z tatuażami

i krokiem zawieszonym

luźno usposobionym

do życia miał być

z chrypką od przepicia i włosami od wichru

w kierunki wszystkie

pomyliłam naszywkę

z etykietą

od wina

co rano zdrapywać

zaczyna ze mnie

ciuchy

idę albo nie wiem

chcę iść sama do domu
a jeśli z tobą
to daleko
idę
albo nie wiem

bawię się ciężkością
jak czasem
mam jedynie braki w przestrzeni

lsd

zjem kanapkę z miodem
bo kwas trzeba zbić zasadą
a z zasad to ja mam tylko dobre maniery
no i taka ładna jestem
lecz pięknym kobietom nikt nie współczuje
to zasada

I love you but I've chosen darkness

kiedy mówię, że 'Już nigdy nie usłyszę: "I love you but I've chosen darkness"
to wiem, że to
nigdy
pomnaża się
po wieki
powoli zasypiając 
wolę nie mówić już 
nigdy

poza mną ty

mogłabym zadzwonić gdybyś odebrał
powiedzieć że śniłam
Twoją energię
że można wziąć kawę
kontrolować gwiazdy
była miękka i ciepła
a dysonans poznawczy znaczy tyle co przyjdź otwórz mi ogórki
bo ja nie wiem czy
trzeba
octu i pieniędzy
by leżeć na trawie
by iść
tam gdzie świat jest sterowany
przez kogoś kto daje nam malować gwiazdy

[żmijkijki]

tak wygląda czyściec

zawieszony między

personą a amfetaminą

zmywam go z zębów

nie moje

nie chcę

nie

na leżę

między rzutnikiem a pigułką

nabrałem się

za siebie

bez seksu

bezwchuj myśli

dzionwejdzin nie myśli

dickinson

to wchuj syn

jak Jan Kiepura

trup pies kupa

i kałomocz kloaczny

z gołębiem

to

ćpiewak

ćpie wać chce

narką

lecąc jak ćpa do ognia

żmijkijkami rozganiam je

idę

pornol

Oglądam tele5 po północy

Pani o różowych ustach wkłada sobie do buzi

Plastikowego penisa

Jest bardzo długi i przezroczysty

Chyba ma domieszkę kałczuka

Możemy obserwować na jego powierzchni

Powiększone wnętrze jamy ustnej kobiety

Wewnętrzną stronę jej policzków

Zęby

oraz dłoń

Następny epizod

Dwie laski robią laskę jednemu kolesiowi

Dzielą się nim średnio co 10 sekund dokonując zmiany

Wyglądają jak dwa pieski, obdzielane na zmianę pasztetową

Gość zdekoncentrowany

Nie może tego skończyć

W końcu ucinają reklamy

A myślałam, że wybierze którąś z nich…

Dochodząc w jej buzi a nie u koleżanki

Potem mogłyby się całować

I smarować spuścizną

lub pokłócić nagle

w zazdrości wydłubując se oczy

dekolt

założyłam duży dekolt
by nie patrzyli
mi w oczy
gdyż zobaczą
obłęd
którym nie chcę
się dzielić

nie jeszcze

oczyszczenie z krwi

krwawię za nasz miesiąc
kiedy ty
wykrawasz serce
co ścierpnie
gdy włożę je do ust

oczyszczona przejdę
wykrwawię dziś ciebie
na drugą stronę
księżyca

left hand finger love

(Caps Lock to on)

X: HAVE YOU EVER BEEN LOVED?
I: Yes, all the time :)
X: THIS ONE IS ANOTHER TYPE. CAN I SAY LOVE YOU?
I: Yes. Because- for example, I love everyone in this world and this is normal for me.
X: I MEAN THE LEFT HAND FINGER LOVE...

rozmowa w kupie (cz.2)

Ostatnio rozprawiałam z kolegami, że po kupie warto się podmywać

nie podcierać

Podcieranie tworzy skorupę

I wnika głęboko w strukturę naszych tkanek

Podskórnie i boleśnie zalegając tam gdzie słońce nie dochodzi

Można także użyć liści – metoda naturalna

ale takich dużych i wilgotnych, równikowych, niemalże z dżungli

Z tym  jednak bywa różnie…

Szczególnie jeśli susza

i sierpień nie daje czym oddychać

Bo tlen jest dla wybrańców

a słońce? Słońce puszcza się z każdym

rozprzedając swe światło na lewo i prawo

Zabierając cień rzeczy

potrzebnych ażeby ochłonąć

Niech ochłonie! – rzekł Pan Bóg

Och! Łonie

O! chłonie, narodzie wybrany!

Co to nigdy nie spojrzał w cień światła

na kupie

Przyjdź i podmyj mnie

Bo zacierać już nie chcę

siniak

Na brzuchu pozostał mi siniak

Pamiątka twej namiętności

Która krzesłem odbiła się skórze

Jak niestrawność

Choć bezroszczeniowo

To jednak zmieniłam dziś barwę

Na błękit

rozmowy przy kupie

Ostatnio rozprawiałam z kolegami, że po kupie warto się podmywać a nie podcierać. 
Ewentualnie użyć też liści, ale takich dużych i wilgotnych 
A z tym już bywa różnie
Szczególnie jeśli susza
i sierpień nie daje nam oddychać..

metafora informatyczna

 Wątek A czeka na dane z B, a wątek B czeka na dane z A. Program się zawiesza, zapętla. Błędne koło. System wciąż działa, więc usuwa taką aplikację.

Męzczyźni, którzy chcą

Mężczyźni, którzy chcą mnie ranić, zapominają o tym, że mnie to nie boli. Ich desperackie czyny są dla mnie groteską, bo relacje które buduję są bezroszeczeniowe. Mężczyźni, którzy chcą mnie ranić są jak talia kart. Przeciskam się między nimi lecz nie przynależę. Są jak szachy, w które nigdy nie przegram, bo jestem królową stanowiącą rdzeń, a  mój koniec oznacza kres gry.

Mężczyźni, którzy chcą mnie ranić, boją się majestatu.

Lęk przed sakrum, które w sobie noszę – paraliżuje ich sprawczość. Potem są w stanie tylko się pomodlić. Zamiast  budować kościół, z równie podobnym mi – silnym.

I będą czołgać się przede mną, a ja po nich przejdę jak po jednym z moich perskich dywanów. Bosą stopą, nie patrząc nawet gdzie stąpam. Głową skierowaną w Światło, lekko unosząc się nad Ziemią.

Bóg nie umarł

Bóg nie umarł

Bóg śpi pijany

Ale kiedyś się obudzi i będzie miał największego kaca w historii

Zapyta się: kurwa, gdzie ja jestem?

Rozpierzchłe czasy- czyli o śmierci j-ego

Rytualne Formy Poetyckie

- Rozpierzchłe czasy- czyli o śmierci j-ego

rozpierzchłe czasy

nie stanowią

Teraz        

koc, pod którym mieści się wszystko

być może

Jest

łaską

trans-przejścia

„a łaska wstąpi na ciebie

i ujeżdżać nas będzie do Wschodu”

-to ten, który wyszedł o świcie

niech ochłonie

Ochłonie, o! chłonie, och! łonie!

(ew. o(s)chło? nie!)

zajebyzywać

A: Co robię teraz? ogólnie kobiecy dzień. Kupiłam sobie rajtuzy, kupiłam kwiatka, ubrałam się elegancko w jasny płaszcz, a teraz kopiuję teksty piosenek no i w sumie śpiewam.
M: (…) idę do kina i zajebię paru frajerów
A: Ja?
M: Nie, kurwa, ja! tak mi się skojarzył Joker z Batmana z tymi rajtuzami i płaszczem . Wiem, że to bez sensu …
A: Ale, że ja? Zajebyzywać?
M: A komu to potrzebne ?!

defto

sądzę, że w takie dni jak dziś po prostu się umiera

ja nie

miarowo będę upuszczać krwi
spadając na strugi światła co między palcami współtworzą

moje

wracam do korzeni

miarowo odliczam oddechy

zanim pochłonę znów siebie

to zwierzęta

bez tlenu bez echa

swobodnie przechodzące w próżnię

drepczą w rytm naszego wczoraj

nie myśląc, że krwawią już jutro

już jutro nie będzie

już jutra

piosenka regge

Dobra jest sztuka

Lecz sztuka sztuczna

nie dla ludu

nie ma cudów

Mirra, kadzidło oraz psybienty

Złamane paznokcie po łokcie

Woda, świeczki oraz fajeczki

Fajny las, a w lesie grass

Mamy czas x2

By palić zioło oraz jeść trawę

Siedzieć na złotej krowie

W enklawie

W enklawie znaczeń

Złożeń przedmiotów

Badań Nie będzie

Chyba, że lotu

księżyc popełnił i ja też popełnię

stałam się ziarenkiem piasku,
Oceanem i falą splątaną w rzeczywistości tej projekcji

Już Księżyc popełnił...
a ja dostrzegam gwiazdy
wyrzeźbione tej nocy
przez Światło

jej blaskiem
wykrzesane z nocy

miasta                                                                                                                                          

spokojne marznąć

moją najbardziej wypracowaną umiejętnością jest –
spokojnie marznąć
nauczyłam się również zwyczajnie zastygać
a także - pamiętając wciąż wszystko - nie myśleć

Żyj pełnią, choć życie jest z pustki
Stój twarzą do niej
Słyszysz ciszę

co chcę robić w życiu?

Wiesz co chcę robić w życiu?
Chcę siedzieć po turecku na trawie

Nie mając punktu odniesienia
być tylko Ziemią i Słońcem

Bo ja się nie odnoszę

poliamoria

Poliamoria - słowo roku 2012. Nic dziwnego, że nakład czasopisma "Przekrój" zniknął niemal po paru godzinach. Nieuświadomiona potrzeba rozwiązań zainicjowała ten impuls. W ludziach rodzi się umiejętność kochania bez egoistycznych wizji. "Na zawsze", "związani", "mój-moja". Znane podejście preferowane przez tych, którzy identyfikują partnera z jedynym filarem, podpierającym ich życie. Oczywiście, że musi być na wyłączność, bo filar jest częścią nieruchomej świątyni. Tej wielkiej, pustej katedry…
A kiedy miłość staje się wielką pułapką, to jest wtedy jak szklarnia, bez tlenu, w której nie znajdziesz już słońca. Wszystkie owoce, spryskałeś pestycydami i trujesz się nimi "na zawsze”. Poliamoria zakłada wolność, jednostkowość, ale nie w sensie oddzielenia, lecz na zasadzie indywidualnego potencjału. Jest hippisowską wizją współistnienia, choć wzbudza dziś większe zaufanie niż kiedyś. Całkiem logicznie analizowana, przyjmowana przez naszą intuicję, może się stać naturalna w odbiorze i ustanowić nowe, pełniejsze społeczeństwo.

punkt odniesienia

Jestem pusta w środku, nawet nie wypalona lecz opustoszała.

Ale nie masz nawet punktu odniesienia?

Nie mam. Choć punkt może by się znalazł, ale byłby zawieszony w próżni, jak kamień w nieważkości, a wokół niego ściany. Punkt by się znalazł. Ale ja się nie odnoszę.Do niczego nie chcę się odnosić.

Dialog z Nadmarionetą

DIALOG Z NADMARIONETĄ

Nadmarioneta: Wiesz stara, zawsze jak słyszę imię Szczepan w Twoich ustach to mam bekę.

Agaja Kokonut: Dlaczego? Wiem, że może za dużo Ci powiedziałam – pomimo tego, że ślubowałyśmy nie przyjaźnić się przenigdy z żadną dziewczyną.

Jednogłos mentalny ,eteryczny (nieważne kto mówi)
Zarówno ja jak i ty nie mamy przyjaciółek. Mamy jedynie: byłych chłopaków, przyszłych chłopak

ów, niechłopaków i przypadkowych gości z tramwaju.

Głos: Dokurwakładnie (x2).

Agaja Kokonut: I teraz ja podaję ci konkret z mojego chaosu. A Ty mówisz, że masz bekę. No to myślę sobie, przecież że masz bekę z egzaltowanej mnie.

Nadmarioneta: Niestara (jednogłosem z naciskiem na jaka?) –niestara – inaczej młoda, średniego wieku, fajna, w wieku rębnym, w wieku św. Wirgefortis, w wieku zdolnym do życia, w wieku zdolnym wobec dalej, da jej… Nie stara! (mówi a nawet lekko krzyczy radosna Nadmarioneta) Możesz mi się zwierzać. Ja Tobie też przecież to robię
Jest taka historia, że u mnie w Gostyninie jak byłam jeszcze w szkole podstawowej, czy jakoś tak później w liceum.- mieliśmy psa na podwórku i on wabił się Szczepan. Szczepan był świetnym zwierzakiem. Za każdym razem jak wypowiesz to imię, powraca mi obraz z dzieciństwa.

Agaja Kokonut: Nienawidzę Szczepana psa.

Nadmarioneta: Nie, Szczepan był fajny.

płuca

teraz jeszcze ja muszę rozstać się z Tobą... Nie mogę Cię zatrzymywać ani też kazać iść do przodu. Pamiętaj, że zawsze masz w moim sercu należne miejsce, a z czasem i ja nauczę się oddychać bez jednego płuca.

tyłek

Idę sobie Oławską, w zamyśleniu. Podbiega do mnie dziewczyna, jakby lekko zestresowana i mówi:
X: Przepraszam Panią, ale sukienka się Pani podwinęła. Cały tyłek Pani widać.
Ja:Tak? - spoglądam na nią spokojnie. -A ładny on chociaż?
X: Noo
Ciekawa jestem tylko czy jechałam tak od Bujwida tramwajem? Jeśli tak, to więcej ludzi dziś uszczęśliwiłam.

Jak mogę być z tobą, jeśli:

Nie noszę w sobie cech, które uważasz za najbardziej kobiece

Nie jestem przecież damą

Nie mam stonowanych, racjonalnych przemyśleń ( nie przy Tobie)

Nie mam subtelnej biżuterii ani koszuli w odcieniach szarości

I bielizny białej nie mam

Nie potrafię bawić się wśród tłuszczy, wynajdując coraz bardziej pochowane miejsca

Do tego dużo mówię, nawet gdy mówić nie chcę, jakoś tak w końcu wychodzi,

kiedy pleciesz bzdury, kiedy mnie inspirujesz, gdy pobudzasz.

No i te warzywa. Ileż można je jeść? Oczyszczanie –przecież okropne jest to słowo.

A ja wiecznie się oczyszczam i napycham się znowu i oczyszczam, wdychając światło gnozy ze sznurka –co nie trawisz idei.

Biżuterię tak wielką noszę i ciężką i martwą, jakiś łańcuch od krowy, kolor wszystkich złych światów, ohydne.

Niedosłyszę

Ciągle tylko: co? I co? A może wcale nie słucham i nie biorę głosu w sprawach przecież tak szalenie ważnych. Turbodynametrosprężarek nie znam.

I nie gram w piłkę nożną, nawet drużyn nie kojarzę.

Nie mam telewizji, to pewnie stąd wynika, ta ciemnota, ten bezsens, ta aliena poza.

A do tego, nie potrafię się zachować, wykrzykując: kurwa! Gdzieś gdzie chodzą dzieci.

Przemykam jak mysz po Twoim domu, a gdy chcę się spotkać z Twoją siostrą – nie jest mi to dane. Bo przecież tak niewyraźnie wplatam słowa w potok innych. Tu wiele można przeoczyć, wiele nie słyszeć, przeciążać się można często. Ach te myśli, ach te kwiatki trujące. Ilość wielka niby ważne też są. Ale liczba, liczba słów tak przeciąża, że zamykasz się na myśli jak grób.

Do tego noszę cechy matki-ojca-babki-dziada i nie uwolnię się pewnie i przeniosę to na nas, a jakże? No bo nie ma ucieczki, a całe życie będę mieć zepsutą piątkę, no i życie po nich mieć będę, odziedziczone w spadku, darowizną zdarzeń.

Drum and bassy wyłączam, bo głowa.

Pewnie z wyziębienia i ogólnego braku szacunku do swojego ciała, mnie boli.

No i tulę się, przyklejam, tak bardzo się wciskam w każdy fragment życia. I tak bardziej dociskać nie mogę, zagłaskując, no i plując zarazem, zarazą zatruwając Ci życie.

ten twój melancholii stan

Widziałam jak zapadłeś w ten stan

Zaraz po przyjściu

Zwiesiłeś głowę zagubiony w bałaganie

Moich rzeczy

Myśli

Nie wiem czego nawet

A potem rower

I woda stresująco gazowana

Moje bzdury

Twój papieros już drugi

I nie wiem dlaczego to robię

Próbuję ci wejść na głowę

Głaszcząc po dłoniach

Nieruchomo zgiętych

melancholia

Melancholia przykryła mnie dziś deszczu zasłoną

Płynie we mnie rzeka co wzbiera

Przecieka przez palce

szczęście

Przez oczy patrzę jak giniesz

I wylewam spojrzeniem jej wody

Gubię Cię, tracę powietrze, 

Przeczuwam klęskę

Gdy przesiąknę nią cała

Zwijając się w kłębek niczego już nie zdziałam

depresja

Depresja przenoszona drogą płciową

Depresja całej Korei Płd., umierającej Afryki i samotnej Czeczeni

w jednym ludzkim organizmie

To logiczne, że On dąży do tego, żeby się podzielić

Komórki nie wytrzymują presji i drogą wytrysku- eksploduje cała gama przeróżnych ludzkich ciężkich stanów emocjonalnych

kobiece ciało daje im schronienie i tak kiełkuje w niej- ziarno- które potem urasta do rozmiarów- potwora

Ona nie może wytrysnąć

jedynie płacz

ewentualnie menstruacja- ale też powiązana z płaczem

Ona nie może podzielić się z kimś tym potworem- kobiety nie przenoszą go

mają większe zadanie- muszą spojrzeć w twarz meduzie i uśmiercić ją w sobie

złota postawa

Idę sobie Oławską, w zamyśleniu. Podbiega do mnie dziewczyna, jakby lekko zestresowana i mówi:
X: Przepraszam Panią, ale sukienka się Pani podwinęła. Cały tyłek Pani widać.
Ja:Tak? - spoglądam na nią spokojnie. -A ładny on chociaż?
X: Noo
Ciekawa jestem tylko czy jechałam tak od Bujwida tramwajem? Jeśli tak, to więcej ludzi dziś uszczęśliwiłam.

niekochana

(I)

Czuję się niekochana

Zagubiona, jakaś

Potrącona przez życie,

które nie wyrobiło na zakręcie.

Czuję, że można inaczej

choć nie wiem nawet jak zacząć.

Że po chwili zawahania,

znowu wejdę do środka

i zacznę mówić dużo,

bezsensownie, o niczym.

Pozwalam jechać temu czemuś we mnie

Pragnę iść…

Spotykam na drodze Ciebie,

Odnajduję innych,

Uważam na pędzące pojazdy,

lecz tłukąc wyobrażenia-

- czuję się niekochana

(II)

Bo rozrywałam powietrze

dziś, w naszym pokoju

I błagałam o litość:

kiedy wszystko się skończy?

Bo dławiłam suche łzy

I tańczyłam

Bo kroczyłam samotnie,

I tańczyłam

z Tobą

Bojąc się, że nie wejdziesz w rytm

uciekłam…

bachtin dialog

-Czytam teraz Bachtina i kurwa nic nie rozumiem. To tekst dla ezoteryków, metafizyków czy uduchowionych logików. 

- Wyobraź sobie komin. Na kominie szpaka. Masz to, widzisz tę parę - ceglaną konstrukcję i pierzastą istotę? Szpak kaka. Kaka leci w dół, przez trzewia komina. Widzisz to, fenomen kaki w locie? Jedynie szpak, czyli stwórca kaki, może być poza, a kaka, czyli my - jesteśmy w.

Kaka ptaka - paradoks poza i w.

 -Ja:ja już 100lat temu nazwałam świat fantasmagoryczną kupą gołębicy :) Ewentualnie można zamienić gołębicę na szpaka, gdyż jest to pierwsze zwierzę alchemicznej drogi (grunt , to trzymać się obranego gruntu!) Potem jest paw, łabądź, bazyliszek i feniks... a po nich już tylko oświecony nowy zwierz .

Wiesz, że parę dni temu wkomponowałam czarne szpaczysko w złotą ramę na ścianie? wypuściłam mu z dupy baldachim dwudzielny, przypominający obraz Chrystusa z otwartym sercem. Na dole- jak to pod baldachimem- znajduje się moje atłasowe łoże, na którym śpię- mając "w" dupie kupę

1) Po 1000lat na świecie zachowuje się ok. 81% słownictwa. Pewien badacz wyliczył, że wspólne słownictwo znika w zupełności po ok. 25 000 latach. Nie wiem, ale jakoś dziwnie kojarzy mi się to z cyklem precesyjnym Ziemi, który trwa 25 700 lat... (tzw. rokiem platońskim, czy epoką zodiakalną).
2) Języków na świecie jest tyle ile mieszkańców w Drzewicy (ok.4,5tys.). Gdyby wymieszać im wszystkim języki - byłby tylko jeden przedstawiciel każdego - swoista Wieża Babel :)
3) Jeśli w środę ze względu na pełnię księżyca - przyjdę niewyspana na egzamin, to wiem, że i tak kocham gdy Luna zwraca się ku naszej Ziemi :)

FejsGoogl

FejsGoogl- zna Twoje pragnienia, lubi przyjaciół, rozwija zajawki. Wie z kim i o czym rozmawiasz, czyta maile,  dopasowuje reklamy. Zna miejsce do którego biegniesz,  wie co czytasz uciekając od niego.

Czego słuchasz tu i teraz? Odpalasz kanał youtube - twoje najlepsze kawałki- i łączysz się z nim. Twój stan świadomości Agato- jazz, techno i psychodeliczny rock.

Zaprawdę powiadam, za prawdę bierzesz to co znajdziesz w Wikipedii. Na blogu piszesz post, o którym nie wie twój chłopak. A FejsGoogl… on ma prawo pierwszej nocy.  Jak pieprzony monarcha tej przestrzeni. Prowadzi z nami wojnę w perfidny, mętny sposób. Przedostaje się do głowy jak astral. Oddziela, projektuje, przysuwa tam gdzie trzeba.

Dziś nikt nie zrzuci już bomby. Sami zjadamy ją myśląc, że jest dobra, że tak trzeba.

Boję się ziaren! – powiedziała na to. Patrzę na chleb powszedni z pszenżyta nieswojego.

I wiem, że oni wiedzą, że się boję i łagodzą mą troskę poczuciem bezpieczeństwa.

Potem przyjemnie odpalam znów muzykę i pisze to do Ciebie.  A oni już znają ten mój dystans. I dozują mi truciznę, subtelnie, w małych ziarnach. Podskórnie wytwarzają aurę, co personą wyrasta beze mnie.

szkolnictwo - mini-mani-fest

Bo kiedy idę sobie Oławską i widzę jak chłopak na rowerze zderzył się z kobietą idącą chodnikiem. I kiedy patrzę jak ta kobieta leży nieruchomo, a nikt nie umie jej pomóc ( ja też), to myślę sobie: kurwa! Czego my się uczymy w tej szkole? Całek? Większość społeczeństwa nie zna nawet podstaw pierwszej pomocy, bo na P.O ważniejsze są zajęcia dotyczące zagrożeń terroryzmu, niż tego, że w razie wypadk

u – którego prawdopodobieństwo jest dużo, dużo wyższe – nie będziemy umieli nic zrobić.
Pies, człowiek, społeczeństwo – wszyscy mamy zdolność do wzajemnego leczenia, mamy nawet zdolność do samouzdrawiania –ale po co o tym mówić? Przecież za 30min przyjedzie karetka, no i lekarz specjalista też jest dostępny za 2 miesiące. Na lekcjach biologii dowiadujemy się czym jest mitochondrium, nie wiedząc nawet jak powinniśmy się odżywiać, jak żyć?
W sklepikach sprzedaje się nam snickersy, mama pakuje w tornister kanapki i robi to ze szczerego serca. Tylko że bułka jest z pszenicy a szynka ze świni. Czy wiesz mamo, że pszenica właściwie w całości jest zmodyfikowana? No i świnia nie wydala toksyn. Wiedz, że dlatego nie je się wieprzowiny… Nie, nie jestem muzułmanką, mamo. Koran tu nie ma nic do rzeczy. Wiedz, że wszyscy przez to chorujemy, bo zżera nas Candida układu pokarmowego, bo zżera depresja i świat. Zainfekowani jesteśmy głupotą tych, którzy zbudowali nam „Pleasantville” z własnych przekonań i powiedzieli nam, że:„masz być szczęśliwy!”. Ale my mamy czas, mamy czas…

edukacja - proza

Bo kiedy idę sobie Oławską i widzę jak chłopak na rowerze zderzył się z kobietą idącą chodnikiem. I kiedy patrzę jak ta kobieta leży nieruchomo, a nikt nie umie jej pomóc ( ja też), to myślę sobie: kurwa! Czego my się uczymy w tej szkole? Całków? Większość społeczeństwa nie zna nawet podstaw pierwszej pomocy, bo na P.O ważniejsze są zajęcia dotyczące zagrożeń terroryzmu, niż tego, że w razie wypadku –którego prawdopodobieństwo jest dużo, dużo wyższe – nie będziemy umieli nic zrobić.

Pies, człowiek, społeczeństwo – wszyscy mamy zdolność do wzajemnego leczenia, mamy nawet zdolność do samouzdrawiania – ale po co o tym mowić? Przecież za 30min przyjedzie karetka, no i lekarz specjalista też jest dostępny za 2 miesiące. Na lekcjach biologii dowiadujemy się czym jest mitochondriom, nie wiedząc nawet jak powinniśmy się odżywiać, jak żyć?

W sklepikach sprzedaje się nam snickersy, mama pakuje w tornister kanapki i robi to ze szczerego serca. Tylko że bułka jest z pszenicy a szynka ze świni. Czy wiesz mamo, że pszenica właściwie w całości jest zmodyfikowana? No i świnia nie wydala toksyn. Wiedz, że dlatego nie je się wieprzowiny… Nie, nie jestem muzułmanką, mamo. Koran  tu nie ma nic do rzeczy. Wiedz, że wszyscy przez to chorujemy, bo zżera nas Candida, bo zżera depresja i świat. Zainfekowani  jesteśmy głupotą tych, którzy zbudowali nam „Pleasanville” z własnych przekonań i powiedzieli nam, że: „masz być szczęśliwy!”. Ale my mamy czas, mamo, mamy czas…

dysproporcje - poza

Nie lubię siebie. Jestem małym, znerwicowanym, zakompleksionym robakiem, siejącym zarazę, melancholię i śmierć.
I

Kiedy dowiaduję się od osoby, która widziała mnie raz w życiu- że jestem nieproporcjonalna, to myślę sobie jak bardzo paskudna być muszę skoro rzuca się to w oczy. Ja nie dostrzegam czyichś wąsów… I wtedy przychodzi przemyślenie. Po co w ogóle się starać zaglądać ludziom w oczy, skoro oni i tak będą patrzeć na twoje łydki. I myślisz sobie wtedy- nie! może nie mogę jej jeszcze oceniać? przecież to tylko jedno zdanie.

Więc wracam do siebie i widzę co:

widzę bluzki pod szyje, które uwydatniają moje tułowie nazbyt opasłe w stosunku do cienkich nóżek. Brak proporcji i zmarszczki, tłuszcz i zarazki w kuchni. I wiesz co? Myślę , że nigdy się nie uwolnię. Że albo będę mówić do ludzi: „spierdalaj!” czując oddzielenie lecz będąc znów szczęśliwa w sobie samej. Albo będę starać się otwierać serce, po którym oni i tak przejdą, zapatrzeni w moje oczko na rajstopie.
II

I kiedy słyszę: „nie wiem” gdy pytam „czy inna kobieta zadowoliłaby cię bardziej?”, to myślę sobie: że nie ma miłości, że ludzie powinni się ruchać każdy z każdym, bo wtedy ilość orgazmów, które by mieli, wzniosłaby ich do jakiegoś poziomu życiowej radości. I może na świecie nie byłoby wojen… I myślę sobie, że może powiedziałeś to nie przemyślawszy wcześniej. Bo czym do chuja są słowa w naszym świecie? Kupą gówna, które określa gówno. Kiedy mówisz: kocham, to nie jest to tożsame z uczuciem , które czujesz. „McDonald I'm love in it!”, „Thanks, love” gdy kupujesz majonez.  Słowa są jedynie naskórkiem rzeczywistości. Często porządnie zrogowaciałym.
III

Czym są łzy, które teraz lecą?

Wiesz, że w tamtym roku płakałam codziennie wieczorem i co drugi dzień rano? To takie dziwne, że łzy nigdy się nie kończą, a z drugiej strony , znaczą tyle co łzy młodej siksy na komedii romantycznej w Heliosie.

To nic,

to nic nigdy nie znaczy.

papierospołeczny

 

 

X: idziesz na fajkę?
Y: nie palę
X: to co mam zrobić, żeby spędzać z Tobą czas "niby bezinteresownie" i cyklicznie spotykać się "bez podtekstu" poza murami tego miejsca ? Kawa zobowiązuje przecież, a fajka to kwintesencja przypadku, nie budzi podejrzeń. Wtedy pozostajesz tylko Ty i Ja. Bez kontekstu, dodatkowych znaczeń i bez strachu.
Y: żebyś się nie posrał tą hermeneutyką. Znów wymyślasz sobie miłość na wiosnę i bezczelnie czynisz mnie podmiotem Twoich znaczeń. Jakie masz?
X: L&M
Y: jak Love & Miłość, Lukier & Miód, Lód & Mineta, Lajk & Modlitwa, widzisz jak to działa? Odpalaj. Nikt mnie nie stresuje tak jak Ty

-czy jeśli kochałbyś się z inną kobietą, to  byś doszedł?
-nie wiem
(-czy jest to najwyższa pora żeby się rozstać?
-nie wiem- odpowiedziała sobie)

się rozbiore

(...)dlatego nie chce mi się znowu w to wchodzić i ufać, otwierać i rozbierać ponownie, wchodzić i ufać, otwierać. I znowu... Po prostu od razu się rozbiorę

seks grozi zainfekowaniem ciążą...

masz kształt

najpierw podmiot liryczny ugasił pożar
własną dłonią
naznaczoną na zawsze kruczym jestestwem
a raczej jego transfiguracją
w niebieskiego ptaka
efekty?
bezsenność mnie lekką się staje
atramentowy baldachim nad łóżkiem
zamyka ten dzień marzeń obwolutą

masz kształt!

w samospaleniu uwolnił się Ormuzd
żegnając Arymana wśród mgieł na czarnej pełni
nasz
gdy za oknem odfruwał niespełniony
księżyc
bezkształtnego boga
o twarzy z lastricu

burza

Pierwsza w tym roku burza, usiadłam obcinać paznokcie, przy oknie, nożyczki są metalowe, uderzył w nie piorun, niekulisty, jasny.

Obudziłam się po Czasie

Siedział przede mną z płonącą czupryną

jak Doktor Faust

Sączył whisky z nogą założoną na nogę

i siarczyste dowcipy sypał jak z rękawa

Kiedy poszłam po pilniczek

jego już nie było

Zostały tylko paznokcie

ścięte na parapecie

Czy jego?

w końcu wyszedł

spod paznokcia

pies-bezdomny-krzyż

za oknem szczeka pies
bezdomny
grzebie w śmieciach
patykiem
jakby w ranie rozdartej
miasta
pomyliłam go z tym psem
co wieczorem przychodzi pod okna kamienicy

w piątek go nie było

być może umarł na krzyżu
i powrócił

w sklepie mięsnym rzut kości
mają co niedzielę

lekarstwa

śniło mi się dziś, że na ulotce moich lekarstw napisane było: skutki uboczne - całkowita utrata intuicji :) Coś w tym jest. Parafrazując znane powiedzonko, rzekłabym: "kwiecień plecień, bo przeplata, trochę Agata, trochę nie-Agata".

pod strumień świadomości

 Wylewam, wylewam

Spita gorycz

Omdlewam

Upadam na ciebie zakamarkami myśli

Sens mi się wyśni

Omdlewam, choć ukojona jakoś wierzę

Przymykam oko, otwieram trzecie

Tłukę talerze, osobowość jakaś…

Nieliczne schematy

Ciche bajki, zwiewne,

na kolanach

u taty

Omdlewam

Stoję przed lustrem naga, coś boli

Omdlewam,

wracam,

zasypiając spadam

Przykrywam głowę migdałami westchnień

Słodycz mdli mnie trochę

Gdy uciekam- jestem