zatruty oddech

gdy go odpalasz,

otwierasz we mnie rany
poczucie własnej wartości zaczyna śpiewać mi piosenki

o porzuconej kobiecie

której mąż odpłynął samotnie

myślę, że nie zna języka fal

lub że za głupia była

by go poznać

więc oceniam

i widzę, jak wzmacniam ich oddzielenie

po chwili wracam do siebie

w głowie znów śpiewa mi ofiara

strach miesza się z ufnością

wkładam palec w siniaki

palę świeczkę

wszyscy jesteśmy ofiarami ofiar

jest nas dwoje

współczucie i ja z którą walczę

że nie zasługuję

na dotyk pachnący Twoją skórą

i na czułość

nie dostaję, więc Cię nie chcę

a przecież nie powinnam

Ciebie karać

lecz tak mało powietrza mamy w mieście

to egoizm

że oddychać chcę w czystości

kiedy cała ziemia dusi się wspomnieniami

że nie zasługujesz

że myśląc to, nie zasługuję nawet na oddech

STANISŁAW LEM, Obłok Magellana

"To, co czuję jest dla Ciebie nieużyteczne, wiem. Ale kiedyś będziesz miał wiele rzeczy za sobą i mało przed sobą. Będziesz może szukał wśród wspomnienia jakiegoś oparcia, czegoś, od czego zaczyna się rachubę lub na czym się ją kończy. Będziesz już całkiem inny i wszystko będzie inne, i nie wiem, gdzie będę, ale to nie ważne...
Pomyśl wtedy, że mogłeś mieć moje sny i głos i troski i nieznane mi jeszcze pomysły. I moją niecierpliwość i nieśmiałość, że w taki sposób mogłeś mieć świat po raz drugi. A kiedy będziesz tak myślał, nie ważne będzie, żeś nie umiał, czy nie chciał tego mieć... Ważne będzie tylko, że byłeś moją słabością i siłą, utratą i odzyskaniem, światłem, ciemnością, bólem – to znaczy życiem…
Będziesz trwał w pyle, w który zmieni się moja pamięć zatrzymana na zawsze, silniejsza niż czas, niż gwiazdy, silniejsza niż śmierć… Milczysz? To dobrze. Nie mów „zapomnij”. Nie mów tak. Jesteś przecież rozumnym mężczyzną.
Więc gdybym zapomniała, to nie byłabym już ja, bo Ty wszedłeś we wszystkie moje rzeczy, zmieszałeś się z najdawniejszymi wspomnieniami, doszedłeś tam, gdzie nie ma jeszcze myśli, gdzie nie rodzą się nawet sny. I gdyby ktoś wydarł Cię ze mnie, zostałaby pustka, jak gdyby nigdy mnie nie było…
Chciałam o Tobie zapomnieć, jednak gdy patrzyłam na Błękitną Ziemię, było tak, jakbym patrzyła na Ciebie. Bo Ty jesteś wszędzie, gdzie patrzę".