Stacja kolejowa, wczesna jesień
Ona: To drżenie to Słońce - powiedziała spokojnie staruszkaJa: To drżenie to Słońce we mnie - odpowiedziałam z uśmiechem, kontynuując stojące asany
Ona: Rozumiesz. A teraz oddaj komecie to czego chcesz się pozbyć z siebie. Wówczas wszystko przemieni się w świecie. Oddaj się jej jak mężczyźnie - zwróciła głowę w jego stronę
Ona: lub kobiecie, którą kochasz - spojrzała w jego oczy. Wypełniała je oceaniczna głębia. Spojrzał na mnie. Ona kontynuowała.
Ona: Niech wypełni Cię światłem, które przyniosła od Słońca.
