Ślężański Wschód

To był piękny lipcowy dzień. Wybrałam się na bosą pielgrzymkę z Kątów Wrocławskich na Ślężę. Wyszłam późno dlatego wchodziłam po ciemku. Było ciepło, po lesie latały świetliki, które niczym anioły wskazywały mi drogę, gdy nieumyślnie zboczyłam z niebieskiego szlaku. Instrukcja była prosta: iść w górę! Tak też robiłam, jednak o północy, gdy przemierzyłam już znaczną część drogi, okazało się, że owszem, weszłam wysoko, ale nie na Ślężę lecz na samotną, bardzo stromą skałę, której nigdzie nie mogę znaleźć na mapie. Mało tego: dostrzegam z niej szczyt mojego celu, który był jeszcze bardzo, bardzo daleko. Pomyślałam... ok, zostanę tutaj na noc. W sumie od dawna tak chciałam. Ja sama pośród lasu, w ciemności... Widocznie tak ma być. Nie powinnam się wiercić, nie spadnę, a nawet jeśli, to czy jest w świecie lepsze miejsce na śmieć? heh. Gdy już rozsuwałam swój plecak, aby przygotować posłanie, mój pomysł przegrał jednak z ogromnie silną chęcią spędzenia nocy tam gdzie zaplanowałam i przeżywania wschodu słońca z wysokości świętej góry.
Często tak robiłam wraz z przyjaciółmi, że w momentach ważnych dla nas zmian albo przesilenia, równonocy czy innych zjawisk przyrody, wspinaliśmy się na Ślężę, aby doświadczyć jutrzenki lub zachodu słońca. Miało to dla nas wymiar oczyszczający i w pewien sposób... święty. Teraz mam taki moment, więc zeszłam ze skały, rozpłakałam się dwa razy i podjęłam dalszą wędrówkę.
Za 40 min cieszyłam się już celem. Rozłożyłam śpiwór koło pomnika niedźwiadka, ucałowałam go w brzuszysko i zasnęłam w zmęczeniu oraz radości jakie towarzyszą mi zawsze, gdy niemożliwe staje się rzeczywistością.

Nazajutrz, kiedy tylko ujrzałam pierwsze promienie słońca, popędziłam radosna na wieżę obserwacyjną i co... Zamiast słońca ujrzałam absurdalny zakaz wstępu oraz boleśnie wycięte metalowe, nieśmiertelne schody. Stały tam od zawsze i były typowym przykładem dobrze wykonanej konstrukcji, która wytrzyma wszystko. Oczywiście próbowałam złamać ten zakaz i wspiąć się na kolejną kondygncję, ale była już zbyt wysoko i moje próby spaliły na panewce. Pobiegłam więc w przeciwną stronę, tam gdzie leżą kamienie i stoi jakiś chrześcijański pomnik. Weszłam na n

ie i przez krzaki próbowałam coś ujrzeć. Niestety... nie udało się. Kościół był zamknięty, byłam sama.
Od przyjaciół z Wrocławia słyszałam, że wieża ma być zastąpiona wieżą widokową kościoła. Ale jeszcze nie jest! I tyle wschodów się marnuje - pomyślałam... Na dodatek, ksiądz-opiekun miejsca chyba nie ma na tyle wrażliwości, żeby zrozumieć, że początek dnia, to dla niektórych jutrzenka, a nie msza św. na 6.00. W związku z tym mam realne obawy, że moja rdzenna potrzeba oglądania wschodu ze Ślęży, zostanie wykastrowana przez jakieś niezrozumiane interesy władz kościelnych i gminy Sobótka. Nie wiem co z tym dalej robić, narazie wzdycham i dzielę się z Wami. Wyprawa była piękna, ale sytuacja związana z uniemożliwieniem mi kluczowego punktu pielgrzymki sprawiła, że posmutniałam i noszę w sobie jakieś niespełnienie. Napisałam również list do proboszcza i przyczepiłam go do drzwi kościoła. Można to uznać za prowokację, ale ja nie mam do niego pretensji. Chciałabym tylko, żeby zrozumiał, co się dzieje w sercu takich osób jak ja i otworzył się na nas. Wierzę, że z czasem to nastąpi, dlatego ślę mu miłość i mądrość w przekazie.