"To, co czuję jest dla Ciebie nieużyteczne, wiem. Ale kiedyś będziesz
miał wiele rzeczy za sobą i mało przed sobą. Będziesz może szukał wśród
wspomnienia jakiegoś oparcia, czegoś, od czego zaczyna się rachubę lub
na czym się ją kończy. Będziesz już całkiem inny i wszystko będzie inne,
i nie wiem, gdzie będę, ale to nie ważne...
Pomyśl wtedy, że
mogłeś mieć moje sny i głos i troski i nieznane mi jeszcze pomysły. I
moją niecierpliwość i nieśmiałość, że w taki sposób mogłeś mieć
świat po raz drugi. A kiedy będziesz tak myślał, nie ważne będzie, żeś
nie umiał, czy nie chciał tego mieć... Ważne będzie tylko, że byłeś moją
słabością i siłą, utratą i odzyskaniem, światłem, ciemnością, bólem –
to znaczy życiem…
Będziesz
trwał w pyle, w który zmieni się moja pamięć zatrzymana na zawsze,
silniejsza niż czas, niż gwiazdy, silniejsza niż śmierć… Milczysz? To
dobrze. Nie mów „zapomnij”. Nie mów tak. Jesteś przecież rozumnym
mężczyzną.
Więc gdybym zapomniała, to nie byłabym już ja, bo Ty
wszedłeś we wszystkie moje rzeczy, zmieszałeś się z najdawniejszymi
wspomnieniami, doszedłeś tam, gdzie nie ma jeszcze myśli, gdzie nie
rodzą się nawet sny. I gdyby ktoś wydarł Cię ze mnie, zostałaby pustka,
jak gdyby nigdy mnie nie było…
Chciałam o Tobie zapomnieć,
jednak gdy patrzyłam na Błękitną Ziemię, było tak, jakbym patrzyła na
Ciebie. Bo Ty jesteś wszędzie, gdzie patrzę".
