Św. Wilgefortis

Bańka-Ja

Motto: Umierające ego jest tak samo nic warte jak rozbuchane. Trochę inaczej jęczy...



BAŃKA-JA

dmuchanie bańki jest
duszą mydlącego ja
osobowości kagańca
daj się wykrzyczeć
nie zechce

ja zacznę od początku
kamienia spokojem
trzymanym w ręce Szczepana
święte – ego
               wykrzyczy się
ogniem iglastym skwierczyście białym
                wykrzyczy się
w przebiśniegu
                wykrzyczy się
na wiosnę krwawiący
łoskotami światła
nie będzie

tańczący Mesjasz

miasto bije mnie po twarzy
odbiera dziewictwo
zarażając syfem
eteryczna Wenera tańczy z Sokratesem
nie śpiewa...
Przyglądam się dwóm ludziom i widzę jak kradną sferę
nie działam
Ukradli Kopernikowi sferę i poszli z nią na kebab
sprzedali
kupili
budkę złomu złota
A Ja
wyplewiam się z istnień
co przed aklamacją
wyplute mięsem
są
niezwalczane podskórnie
nanotechnologią
ziaren

nogi

półcień bez nogi

apercepcyjne tło i bezsenność
Jego echo
już na pierwszym planie
zaśnij
ja nie umiem mówić
kiedy tańczę z Tobą bez nogi
potykam się o nasze cienie
światła

świat skończył się na tostach.

Dziś kot przywitał mnie rzyganiem, a ptaki uciekły z tarasu na mój widok. Próbowałam wpuścić tylko nieco światła do pokoju, uchylić okno, rozgonić ten zaduch- ferment naszych oddechów. Od kiedy wyszedłeś, nie wietrzyłam tu wcale, nie sprzątałam, nie poszłam już nigdzie. Świat codziennie wystrzeliwał spod moich powiek i był tam podobno, całkiem niebezpieczny. Wysyłałam sobowtór na spotkania dość pilne i nie słuchałam go wcale, gdy chciał relacjonować. Czekałam. I kubek potłukłam, z herbatą, z cytryną i z uchem, co pod nogami wylądował smutno. Patrzył na mnie zapłakanym kształtem i ja patrzyłam na formę i na formy brak…. Bezwzględnie wytarłam podłogę, jakbym Ciebie sprzątała, spragniona wciąż picia, wstawiłam wodę ponownie. Nie pisałeś, nie myślisz, nie wyschniesz na płytkach, na tostach, znów głos Twój popękał. Stopiłeś uczucia z mdłym serem i keczup na wierzchu piramid, rozlewa się łzami w gardle.

zły profetyzm

Rower, słodycze i książki umożliwią mi przekierowanie fizycznych doznań zmysłowej i intelektualnej przyjemności płynącej z bycia z mężczyzną.
Praca pedagoga pomoże z kolei, wyciszyć instynkt macierzyński.
I tak dożyję późnej starości, spełniona.
Za wszelką cenę szczęśliwa w swojej samotni.
W ramach zemsty za staropanieństwo -ogłoszę się feministką, z wyboru, chociaż losy przydzielał ktoś inny.
Siedział ociężale na krześle i pochłaniał tony bombonierek.
Będę się cieszyć, że cała pensja idzie tylko na moje kapelusze, bez przymusu inwestowania w przyszłość i tak niewdzięcznego potomstwa.
I umrę. Osławiona mianem szczęśliwej duszy, pójdę do nieba samotnie.