pies

Wstęp:
Przy przejściu podziemnym, od co najmniej pięciu lat - siedzi ten sam koleś. Pracuje tu jako żebrak i jest stałym elementem miasta tak jak Galeria, Ostrów czy Katedra. Wykrzykuje zawsze jedno tylko hasło: Proszę o jakieś wsparcie , może być jedzenie! Jego mantra wrosła we wrocławską społeczność na tyle, że autor doczekał się strony na fejsbuku. Fani wrzucają fotki, wyśmiewają design, nadmieniają słowa nieskończenie lepkie.

I
Dzisiaj jechałam z psem tramwajem, a że jest to wielki afirmator życia, kochający wszystkich ludzi, to i ja jako właścicielka, muszę często wchodzić w interakcję z człowiekiem. I tak oto: zapoznałam grubszą babcię, która głaszcząc go, skwitowała: ale chudy! Spojrzałam na jej tłuste ramię i z uśmiechem odpowiedziałam: dużo biega. Stanowczo pokiwała głową ku niezgodzie, co spowodowało, że uświadomiłam sobie, iż kobieta chce mi zarzucić zagładzanie biedaka. Boże, od niechcenia zaczęłam się tłumaczyć, że mam go ze schroniska i że to tylko dwa dni jak psiak u mnie siedzi. Kłamałam jak mogłam i wyobraziłam sobie jamnika - parówę, którego hoduje w domu i pasie serdelkami.

Przeszłam na swoje miejsce. Za parę sekund pojawił się mężczyzna o błyszczących oczach, lekko zagubiony, łagodny. Usiadł zaraz obok. Nie był to typ faceta, który mi się podoba: garniturek, jakaś teczka, twarz raczej przeciętna. Gdy tak siedział nieopodal, pies obwąchał mu nogi i nie wiem jak to się stało, ale przez  następnych sześć przystanków, rozmowa płynęła pięknym tempem. Nie zdążyłam się uśmiechnąć, a on wręczył mi wizytówkę, bo przecież zakłada właśnie firmę. Hehe- zaśmiałam się po cichu, przecież właśnie układam się w mym życiu. Mam "ćpać szajs i robić gruby hajs" - jak mawiają chłopaki. A ja śmieję się do losu i nie wiem jak to wszystko działa. Miło było. Wysiądę przystanek dalej - to Dominikańska. Jestem.

II
Idę zaaferowana ludźmi, którzy śmieją się na widok mojego stworzenia. Chi-ko zaś patrzy z miłością na każdego, wierzy tak jak ja kiedyś. Nie ocenia, nie szczeka, a ja gadam z nim głośno- nieważne że to centrum miasta. Wysiadłam, pies merda na pasach, rozumie że mamy zielone. Ja merdam. Przypomniał mi się koleś co siedzi przy przejściu podziemnym. Słyszę go. On krzyczy. Ja się śmieję lekko. Nie patrzę, lecz widzę, że zerka i mówi: a Ty, masz lepszy umysł niż ziemianin!
Zatkało mnie, nie zdążyłam jeszcze pomyśleć, a już jakiś chłopak z ulotką przykleił się do mnie pytając: co on Ci powiedział? a Pani taka ładna. Ja idę w tamtą stronę. A twój numer? Ten wir energetyczny i ja po środku niego. Uciekłam jakby trochę nad ziemią. Nie wiedziałam co się działo, więc wyszłam.

Wracałam do siebie, wyciągnęłam książki - bo karę zapłacę, też muszę, obowiązek. Biblioteka czeka i pies poczeka na zewnątrz. Zamyślona... Nie wiem kim stał się ten żebrak, nie wiem dlaczego, czy było... Idę. Bibliotekarka uśmiecha się, jest parter, a zwroty są na drugim piętrze. Nie można z psami, prawda?
Nie można, a on taki miły- westchnęła.
No jest- uśmiechnęłam się do niej.
A Pani? tylko zwrócić, nic więcej?
Tak.
Ja zwrócę - odrzekła, dziś piesek załatwił tę sprawę.

FejsGoogl

FejsGoogl- zna Twoje pragnienia, lubi przyjaciół, rozwija zajawki. Wie z kim i o czym rozmawiasz, czyta maile,  dopasowuje reklamy. Zna miejsce do którego biegniesz,  wie co czytasz uciekając od niego.

Czego słuchasz tu i teraz? Odpalasz kanał youtube - twoje najlepsze kawałki- i łączysz się z nim. Twój stan świadomości Agato- jazz, punkrock i psychodeliczny kosmos.

Zaprawdę powiadam, za prawdę bierzesz to co znajdziesz w Wikipedii. Na blogu piszesz post, o którym nie wie twój chłopak. A FejsGoogl… on ma prawo pierwszej nocy.  Jak pieprzony monarcha tej przestrzeni. Prowadzi z nami wojnę w perfidny, mętny sposób. Przedostaje się do głowy jak astral. Oddziela, projektuje, przysuwa tam gdzie trzeba.

Dziś nikt nie zrzuci już bomby. Sami zjadamy ją myśląc, że jest dobra, że tak trzeba.

Boję się ziaren! – powiedziała na to. Patrzę na chleb powszedni z pszenżyta nieswojego.

I wiem, że oni wiedzą, że się boję i łagodzą mą troskę poczuciem bezpieczeństwa.

Potem przyjemnie odpalam znów muzykę i pisze to do Ciebie.  A oni już znają ten mój dystans. I dozują mi truciznę, subtelnie, w małych ziarnach. Podskórnie wytwarzają aurę, co personą wyrasta beze mnie.

spontaniczność

Spontaniczność to tez jest wymyślanie, tylko ze szybciej

paradym

nasz związek jest jak dym z papierosa

nie ma ostrego smaku ani zapachu

a jak się przyzwyczaisz to tak jakby go nie było

ma za to formę
oraz kolor liści
jasnozielony, płaski

lekki i lekko
chłodnawy organizm 
co to głaszcze mnie dziś palcem
swej drewnianej ręki
tlenem

a z nim?
z nim jest jak z kawą
gdy za dużo wypiję
to boję się że pęknie mi serce
i wylewa się to czernią
nieodgadnioną siłą ciężkiej barwy
z nim aromaty mienią się
gorącem
jak w słońcu, które właśnie zaszło
i bezkształnie wlewają się
do ust
kiedy czekam na kolejny kubek

(inspired by: "Wszystko o mojej matce"-film)

drewno w świętym ogniu

A.K:
Jesteś z drewna Kamilu N, jesteś jebaną drewnianą pacyną!

K.N:
Koledzy moi zapałki.
Jest nas przeciętnie czterdziestu.
Ciasno i tłoczno
rozpalamy nadzieję.
Niektórzy z nas wracają,
ale milczą o tym co widzieli.
Zmęczeni czarni powstancy,
zasypiamy do góry nogami.

A.K:
W siarczanym domku,
z kotem zamiast tynku
tlimy się cichutko
bez wolnego wysiłku
rozdzierając ramiona
na drewnie po wieki
Pańskiej jesteśmy
w spoczynku udręki

erotyk

posunę cię w czasie
odpowiednim do tego
by zmarszczyć
twoje ciało
jak krzesło z tapicerką
mięciutką
gdzie guziki to gwiazdy i sutki
a nos i palec u stopy
mają rodzajnik męski
albo żeńskie są jak oczy i dłonie
na mostku z wgłębieniami
od serca
nienacechowany język

poza miastem

lubię dźwięk miasta poza miastem
chroboczące trupie oddechy głuchych maszyn

lubię dźwięk miasta poza miastem
maszynową głuchotę trupa co chrobocze w nas samych

oddychaj
jak u mamy
odczytaj jej twarz w każdym wersie

oddychaj
Cię błagamy

daj nam deszcz daj nam słońce daj przestrzeń