OM: Cześć, jestem OM.
Ona: Yoł,
dziewczyna Boriksona, Ona.
OM: Bardzo mi miło
Ona: Bardzo mi miło? Pff, co to za tekst, archaizm
jakiś. Że kulturka niby?
(odpowiada kpiąco, szturcha koleżankę by podzielić się emocją)
OM: Tak , bardzo
mi miło. Po prostu odpowiadam.
Ona: Odpowiada,
ha ha!
OM: Słuchaj, Ona. Mam świadomość tego, że jest to schemat słowny jak: "dzień dobry", "osz kurwa" czy "proszę"i"dziękuję bardzo". Niemniej jednak - stosuję to. Zaraz wyjaśnię dlaczego.
Ona: no, ciekawe...
OM: Po pierwsze: powinnaś docenić, że odpowiadam: "bardzo mi miło".
Zawsze mogłam powiedzieć: "Cześć, w dupie to mam , że
Cię poznaję. I tak nie wnosisz nic do mojego życia. Jesteś laską jakiegoś
dziwacznego typa, który mami się, że robi dobry rap. Tak naprawdę wyglądacie
razem jak para legoludków, w zadużych czapeczkach i kolorowych łaszkach. Ta
jego łysa głowa, chyba dokręca się do nakrycia, a pod spodem kryje mały okrągły zaczep, który trzyma wspomnianą przeze mnie już czapkę. Wszystko okraszone wielką nazwą Lego, czy Logo." Niemniej, nie ma to już znaczenia.
Bo widzisz Ona. Tak przynajmniej - siłuję się i wtłaczam sobie uśmiech zamiast jadu. Profanum jest łatwe, a sztuka przemilczania, sztuka zaciskania zębów, to ciągła praca z ego.
Na zewnątrz - mówiąc: "bardzo mi miło", mam wielką nadzieję, że to co
zewnętrzne przeniknie do środka i zmieni moje myślenie. Rozumiesz? To jest Taoizm i sztuka kochania "pomimo". Nie tylko to co wewnątrz ciebie generuje daną formę (układ mięśni, ton głosu, pot na dłoniach, inne). Także forma umie stwarzać treść. To Yin i Yang, ósemkowy przepływ energii. Wyobraź to sobie. Jeśli nie umiesz, to podam Ci przykład:
Wstrzykujesz sobie botoks. O! tak jak tutaj
(ona, prezentuje się, wskazuje na usta)
Ona: tutaj?
OM: tak, tutaj, o tu!
(pokazuję palcem)
Chcesz się uśmiechać, prawda? Obejrzeć głupi Twilight, zrobić
kwaśną minę, jak down, jak mała dziewczynka, jak ty. A pozostaje Ci co?
Zostaje: botoks-kaczy-dziubek jako jedyna mina dostępna w twym wachlarzu. I wtedy moja panno, im częściej pragniesz wyrażać
siebie, a zewnętrzne odmawia Ci współpracy. Wtedy ty także, twój mózg i twoja
podświadomość, zaczynają działać inaczej.
"Jesteś seksi kaczuszką maleńka, cały świat pragnie kochać Cię"- tak dzisiaj myślisz. Narzędzie (ciało) określiło świadomość, odbierając Ci możliwość bycia. Narzędzie przestało być narzędziem w czasach "kultu ciała". Tylko że kult jaki zwykle dostrzegam, oznacza tutaj - solipsyzm fizyczności, co w moim mniemaniu - poprzez oderwanie od ducha - jest jednoznaczne ze śmiercią narzędzia. Ciało w oderwaniu od ducha, nawet przy codziennej pielęgnacji, nie wypełnia swojej funkcji. Jest bezużytecznym kiczem, nadmuchaną bańką, niewiele ma wspólnego z prawdą. Nie wiem czy spotkałaś się z filozofią platońskiej triady? Ja np. nie potrafię rozdzielić piękna, dobra i prawdy. Kiedy nie jesteś prawdziwa, nie jesteś również piękna, a to nie jest dobre.
Ona: Chyba zrozumiałam. Jestem Ona.
OM: A ja OM.
Ona: Bardzo mi miło.