słowianka cyganka

Polska zieleń i chmury pełne mleka

karmię się jak z piersi matki

gdy wracam z daleka czuję

bliskość  - przeciwieństwo

to cygańskie serce co domu nie czeka

tylko wolność pod stopami

tuli się do ziemi

i nadzieją brak pragnień

że coś zbuduje

kobieta

choć gliną jest jej ciało

a krew to studni głębia

i każde drzewo dachem

i każda chwila piękna

zapach chleba dla słowianki

domowe ognisko i wianki

rzucone w otchłań rzeki

tworzą jedność

i sprzeczność kształtuje jej kierunek

gdy w ramionach matki znów spocznie

by zrozumieć że ojcem jest

słońce a ptaki odlatują

by zmyć przed zimą troskę

i wskazać drogę

bo serce nie spocznie

i to jest dobre

powiedział

gdy stwarzał

wiatr co zwiastuje wiosnę

nieznośny tandem

nieznośny tandem

niebezpieczna synchronia

na gramofonie fonia

strunami się przeciąga

jak kot

o blasku księżyca

więc odkręć

i skręć

bez odbicia

bez karku

w tym nie ma

rozkoszy

Lucky Strików

i wody poproszę

just simple

dusty raped

na wietrze który zżedł

Ślężański Wschód

To był piękny lipcowy dzień. Wybrałam się na bosą pielgrzymkę z Kątów Wrocławskich na Ślężę. Wyszłam późno dlatego wchodziłam po ciemku. Było ciepło, po lesie latały świetliki, które niczym anioły wskazywały mi drogę, gdy nieumyślnie zboczyłam z niebieskiego szlaku. Instrukcja była prosta: iść w górę! Tak też robiłam, jednak o północy, gdy przemierzyłam już znaczną część drogi, okazało się, że owszem, weszłam wysoko, ale nie na Ślężę lecz na samotną, bardzo stromą skałę, której nigdzie nie mogę znaleźć na mapie. Mało tego: dostrzegam z niej szczyt mojego celu, który był jeszcze bardzo, bardzo daleko. Pomyślałam... ok, zostanę tutaj na noc. W sumie od dawna tak chciałam. Ja sama pośród lasu, w ciemności... Widocznie tak ma być. Nie powinnam się wiercić, nie spadnę, a nawet jeśli, to czy jest w świecie lepsze miejsce na śmieć? heh. Gdy już rozsuwałam swój plecak, aby przygotować posłanie, mój pomysł przegrał jednak z ogromnie silną chęcią spędzenia nocy tam gdzie zaplanowałam i przeżywania wschodu słońca z wysokości świętej góry.
Często tak robiłam wraz z przyjaciółmi, że w momentach ważnych dla nas zmian albo przesilenia, równonocy czy innych zjawisk przyrody, wspinaliśmy się na Ślężę, aby doświadczyć jutrzenki lub zachodu słońca. Miało to dla nas wymiar oczyszczający i w pewien sposób... święty. Teraz mam taki moment, więc zeszłam ze skały, rozpłakałam się dwa razy i podjęłam dalszą wędrówkę.
Za 40 min cieszyłam się już celem. Rozłożyłam śpiwór koło pomnika niedźwiadka, ucałowałam go w brzuszysko i zasnęłam w zmęczeniu oraz radości jakie towarzyszą mi zawsze, gdy niemożliwe staje się rzeczywistością.

Nazajutrz, kiedy tylko ujrzałam pierwsze promienie słońca, popędziłam radosna na wieżę obserwacyjną i co... Zamiast słońca ujrzałam absurdalny zakaz wstępu oraz boleśnie wycięte metalowe, nieśmiertelne schody. Stały tam od zawsze i były typowym przykładem dobrze wykonanej konstrukcji, która wytrzyma wszystko. Oczywiście próbowałam złamać ten zakaz i wspiąć się na kolejną kondygncję, ale była już zbyt wysoko i moje próby spaliły na panewce. Pobiegłam więc w przeciwną stronę, tam gdzie leżą kamienie i stoi jakiś chrześcijański pomnik. Weszłam na n

ie i przez krzaki próbowałam coś ujrzeć. Niestety... nie udało się. Kościół był zamknięty, byłam sama.
Od przyjaciół z Wrocławia słyszałam, że wieża ma być zastąpiona wieżą widokową kościoła. Ale jeszcze nie jest! I tyle wschodów się marnuje - pomyślałam... Na dodatek, ksiądz-opiekun miejsca chyba nie ma na tyle wrażliwości, żeby zrozumieć, że początek dnia, to dla niektórych jutrzenka, a nie msza św. na 6.00. W związku z tym mam realne obawy, że moja rdzenna potrzeba oglądania wschodu ze Ślęży, zostanie wykastrowana przez jakieś niezrozumiane interesy władz kościelnych i gminy Sobótka. Nie wiem co z tym dalej robić, narazie wzdycham i dzielę się z Wami. Wyprawa była piękna, ale sytuacja związana z uniemożliwieniem mi kluczowego punktu pielgrzymki sprawiła, że posmutniałam i noszę w sobie jakieś niespełnienie. Napisałam również list do proboszcza i przyczepiłam go do drzwi kościoła. Można to uznać za prowokację, ale ja nie mam do niego pretensji. Chciałabym tylko, żeby zrozumiał, co się dzieje w sercu takich osób jak ja i otworzył się na nas. Wierzę, że z czasem to nastąpi, dlatego ślę mu miłość i mądrość w przekazie.

sen z kolorową burzą

Byłam w Drzewicy, zaczęła się burza, ale nie były to zwykłe wyładowania atmosferyczne.

Każdy błysk mienił się kilkoma kolorami, w pewnym momencie całe niebo usiane było milionem migających różnobarwnych świateł. Nie mogłam się nadziwić jak pięknie. 

Nagle z oddali ujrzałam moją mamę w oknie. Tak jak w rzeczywistości - była nerwowa, bała się o mnie. Ja stanęłam przy słupie telegraficznym i obserwowałam iskry które z niego wylatują. Wiedziałam , że to sen i że nic złego nie może mi się stać, dlatego postanowiłam logicznie rozkminić prawa fizyki: dlaczego lecą iskry.

Czy prąd ciągnie do prądu itd. Widziałam, że mam dalej się  niepokoi, więc dla niej ukryłam się pod zadaszeniem pobliskiego ośrodka zdrowia, nie rezygnując oczywiście z widowiska na niebie.

Sen z lwem

ciężko opisać coś co jest tak przepełnione znaczeniowością i wyrazistością obrazu, a jednocześnie tajemnicą.
Sen:
Otaczali mnie indianie amazońscy, majowie, jakaś starszyzna
dostałam dwie klisze, na jednej z nich był komunikat o tym, że dzieją się cuda na ziemi
Trzymając tę pierwszą obserwowałam z góry jakiś dom. Był raczej stary, drewniany, wokół niego krzątała się kobieta.
Gdy nałożyłam na tę kliszę, kolejną, miałam wrażenie że steruję czasem. To uczucie jednocześnie towarzyszyło z obrazem i znaczeniem kliszy.
Opisana była ona bardzo podobnie, ale w śnie odczuwałam to jako ogromnej wagi różnicę.
To one czarują, dzieją cuda, jakby o kobietach mocy, czarownicach.
Obraz, który w tym momencie widziałam z góry był chyba jednym z najniesamowitszych w moich snach.
Warstwy czasu nałożyły się na siebie i kobieta stała się lwem. Bardzo pięknym, umięśnionym, nieco nerwowo chodżacym koło domu, groźnym i dostojnym.
Koniec snu.

kiedyś ja też

Kiedyś ja też

nosiłam buty, w których nie da się chodzić

biustonosz, w którym ciężko oddychać

spodnie, w których nie przystoi siadać

bowiem wystają majtki, 

które nie zakrywają pośladków

a zimą nosiłam kurtkę odsłaniającą nerki

i chorowałam

kiedyś

siadałam zawsze przodem do rozmówcy

bowiem profil mojej twarzy

uważałam za brzydki

może wtedy poznałam ludzkie oczy

kiedyś wstydziłam się swojego brzucha

dopóki nie stało się jasne,

że noszę w nim dzieci 

miasto tętni życiem. mawiają
przyjechałam do wrocławia z mazurskiej puszczy
jest upał
idę w butach po betonie
widzę śmierć i pustynię

a zatem gdzie to życie?

w ludziach
odpowiadam
patrzę na nich
wydają się być wykorzenieni
tak jakby brak przyrody, ok, niech będzie miejskim stylem:
niedobór elementów organicznych w krajobrazie
obrastało ich ciała w sztuczność
patrzę w oczy
wolę nie
przyglądam się całości
są!
stare, wysuszone brzózki
stoją i łaskawie kłaniają mi się do ziemi
są szare

zaczynam parafrazować piosenkę
jestem głośna

powiedz mi o co im w ogóle chodzi
powiedz mi po co im te kombinacje
nie musimy się katować, nienormalną sytuacją
nauczymy się kochać,
przestaniemy się bać
życie stanie się muzyką...

Zatrzymuje mnie dziewczyna,
szuka drogi
Jestem logiczna, nie podśpiewuję
mówię

Dobiega mnie zapach lipy
przeżera go dwutlenek węgla
Piąty raz ktoś daje mi ulotkę
Ja odmawiam
Gdy tylko myślę, że chętnie wymaluję sobie na twarzy oznajmienie:
żyję w komplementarnej cywilizacji
nie kupuję
jeśli chcesz do mnie podejść to chętnie otworzę przed Tobą serce
o ile ty będziesz bezinteresownie ciekawy mej istoty
cała reszta, to fałsz i pozory
Konstruując w głowie to zdanie dostrzegłam w przejściu podziemnym dziesiątki ulotek rozsypanych na ziemi
depczemy je
depczemy drzewa
oddychamy drzewa
depczemy oddech
oddychamy śmierć



i tzw. food desert
czyli pustynia jedzenie
w wielostanie różności