obraz

jadę pociągiem, tory suną pod stopami
zerkam przez okno
pojawia się obraz

pies, który patrzy
w słońce
wyszedł z lasu
ma go za plecami
i z nosem uniesionym
stoi na skraju pola
pustego horyzontu

myślę sobie że jestem tym psem
że psem bywa każdy czasami

błądzący po lesie pogmatwanych zdarzeń
służący losu
co w słońce dziś spojrzał
i właśnie
pozostawił z tyłu bagaże
lecz zna je i czerpać z nich będzie

idąc świadomie
przestrzennie
pochwycił istnienie

zna siebie
i cień
choć ten już pozostał gdzieś z tyłu

dziś pies wdycha światło
gra miłość
a nos uniesiony dostojnie
znaczy więcej

bo spokojnie
spojrzał w twarz
jasnej pustki

wielki jest pies ten
wielki jest ten bo jest ludzki