Wczoraj oglądałem na tv puls amerykański program o tematyce religijnej. Było o wniebowzięciu. Potraktowali to dosłownie. Wyobraź to sobie: wzięli różnych religijnych wizjonerów amerykańskich, którzy przekonywali że wniebowzięcie części ludzi jest wręcz pewne w ciągu trzech lat, a w tle pokazane były happy rodziny amerykańskie, w których jeden z członków rodziny (a czasem połowa rodziny) po prostu znika od góry do dołu pozostawiając po sobie mały fioletowy obłoczek dymu. :D :D Myślałem, że spadnę ze śmiechu z krzesła. Ale na tym się nie skończyło, dalej narrator zastanawiał się, jak nagłe zniknięcie takiej dużej ilości ludzi wpłynie na życie cywilizacji, a w tle pokazane ujęcia jak niezakręcona woda przelewa się przez wannę, albo zdjęcia rozbitych aut bez kierowców (którzy oczywiście zostali z nienacka wniebowzięci ) na skrzyżowaniach amerykańskich miast. Autor w końcu uznał że wniebowzięcie byłoby tak ogromnym problemem że należałoby je porównać do klęski żywiołowej, a na ulice zostałaby wysłana Gwardia Narodowa, żeby przywrócić ład. Ja osobiście nazwałbym je batalionami szatana no bo jakże by inaczej skoro nie zostali wniebowzięci to niechybnie muszą być źli i służyć antychrystowi J J
Podoba mi się porównanie Boga do klęski żywiołowej J Tego jeszcze nie było. Bóg-szarańczak pustoszy USA JUśmiałem się setnie przy tym.
Pozdrawiam
to trochę straszne, ze nagrywają za duże pieniądze filmy i upowszechniają swoją niewiedzę ludzie bez świadomości.
Mam jedynie nadzieję, że znajdzie się więcej takich jak ty, którzy będą potrafili odebrać to jako dobry żart. Mnie to smuci i bawi również.
Ja z kolei byłam ostatnio na spektaklu, w którym główny bohater wchodzi trochę inwazyjnie do wypranej z uczuć, hermetycznej i wyniszczającej się wzajemnie grupy ludzi. Jest to "człowiek z misją". Jego celem jest za wszelką cenę zmusić ich do radości, do śpiewania.
W końcu udało mu się wcisnąć instrumenty poszczególnym członkom domownikow. Jeden z nich trzymał jednak tamburyno tak jakby go parzyło. Grał kakofonicznie, emocjonalnie, bardzo nerwowo. Tamburyno wypadło.
Ja siedziałam w pierwszy rzędzie. Upadło zaraz obok.
Szybko podniosłam je i odrzuciłam celnie jakbym pozawerbalnie chciała powiedzieć "graj", "ciesz się życiem", "kochaj".
Aktor ledwo nie został uszkodzony, złapał w ostatniej chwili, wystraszył się. Jego partner zaczął się strasznie śmiać, inny zapomniał tekstu, a "człowiek z misją" pokazał mi kciuk i powiedział, że świetnie, ze właśnie o to chodzi.
Następnego dnia mieliśmy zajęcia. Cel: omawianie spektaklu.
Usiadłam na krześle, już lekko spóźniona. Poszła lista, poszła rozmowa.
I nagle wokół jednego tamburyna zebrała się grupa znawców. Że to świetne, że do dupy, że byli zaskoczeni, że zrobiłam performans, że byłam pijana, że nie byłam. Zasada współuczestnictwa i teatr offowy, świat mnóstwa teorii to świat pustych kręgów. Ja tylko siedziałam, wokół czynu narastała bańka. A ja... tylko rzuciłam bo chciałam. Ja tylko rzuciłam...
Mam jedynie nadzieję, że znajdzie się więcej takich jak ty, którzy będą potrafili odebrać to jako dobry żart. Mnie to smuci i bawi również.
Ja z kolei byłam ostatnio na spektaklu, w którym główny bohater wchodzi trochę inwazyjnie do wypranej z uczuć, hermetycznej i wyniszczającej się wzajemnie grupy ludzi. Jest to "człowiek z misją". Jego celem jest za wszelką cenę zmusić ich do radości, do śpiewania.
W końcu udało mu się wcisnąć instrumenty poszczególnym członkom domownikow. Jeden z nich trzymał jednak tamburyno tak jakby go parzyło. Grał kakofonicznie, emocjonalnie, bardzo nerwowo. Tamburyno wypadło.
Ja siedziałam w pierwszy rzędzie. Upadło zaraz obok.
Szybko podniosłam je i odrzuciłam celnie jakbym pozawerbalnie chciała powiedzieć "graj", "ciesz się życiem", "kochaj".
Aktor ledwo nie został uszkodzony, złapał w ostatniej chwili, wystraszył się. Jego partner zaczął się strasznie śmiać, inny zapomniał tekstu, a "człowiek z misją" pokazał mi kciuk i powiedział, że świetnie, ze właśnie o to chodzi.
Następnego dnia mieliśmy zajęcia. Cel: omawianie spektaklu.
Usiadłam na krześle, już lekko spóźniona. Poszła lista, poszła rozmowa.
I nagle wokół jednego tamburyna zebrała się grupa znawców. Że to świetne, że do dupy, że byli zaskoczeni, że zrobiłam performans, że byłam pijana, że nie byłam. Zasada współuczestnictwa i teatr offowy, świat mnóstwa teorii to świat pustych kręgów. Ja tylko siedziałam, wokół czynu narastała bańka. A ja... tylko rzuciłam bo chciałam. Ja tylko rzuciłam...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz