Nie lubię siebie. Jestem małym,
znerwicowanym, zakompleksionym robakiem, siejącym zarazę, melancholię i śmierć.
I
Kiedy dowiaduję się od osoby, która
widziała mnie raz w życiu- że jestem nieproporcjonalna, to myślę sobie jak
bardzo paskudna być muszę skoro rzuca się to w oczy. Ja nie dostrzegam czyichś
wąsów… I wtedy przychodzi przemyślenie. Po co w ogóle się starać zaglądać ludziom
w oczy, skoro oni i tak będą patrzeć na twoje łydki. I myślisz sobie wtedy- nie!
może nie mogę jej jeszcze oceniać? przecież to tylko jedno zdanie.
Więc wracam do siebie i widzę co:
widzę bluzki pod szyje, które
uwydatniają moje tułowie nazbyt opasłe w stosunku do cienkich nóżek. Brak
proporcji i zmarszczki, tłuszcz i zarazki w kuchni. I wiesz co? Myślę , że
nigdy się nie uwolnię. Że albo będę mówić do ludzi: „spierdalaj!” czując
oddzielenie lecz będąc znów szczęśliwa w sobie samej. Albo będę starać się
otwierać serce, po którym oni i tak przejdą, zapatrzeni w moje oczko na
rajstopie.
II
I kiedy słyszę: „nie wiem” gdy
pytam „czy inna kobieta zadowoliłaby cię bardziej?”, to myślę sobie: że nie ma
miłości, że ludzie powinni się ruchać każdy z każdym, bo wtedy ilość orgazmów,
które by mieli, wzniosłaby ich do jakiegoś poziomu życiowej radości. I może na
świecie nie byłoby wojen… I myślę sobie, że może powiedziałeś to nie przemyślawszy
wcześniej. Bo czym do chuja są słowa w naszym świecie? Kupą gówna, które
określa gówno. Kiedy mówisz: kocham, to nie jest to tożsame z uczuciem , które
czujesz. „McDonald I'm love in
it!”, „Thanks, love” gdy kupujesz majonez. Słowa są jedynie naskórkiem
rzeczywistości. Często porządnie zrogowaciałym.
III
Czym są łzy, które teraz lecą?
Wiesz, że w tamtym roku płakałam
codziennie wieczorem i co drugi dzień rano? To takie dziwne, że łzy nigdy się
nie kończą, a z drugiej strony , znaczą tyle co łzy młodej siksy na komedii
romantycznej w Heliosie.
To nic,
to nic nigdy nie znaczy.