szkic piosenki

Kiedy dusza hula, to piekła już nie ma
piekło, to bezruch w nas nieba
Codzień  trzeba udrażniać rzekę przeznaczenia
wykopywać dla siebie swe marzenia

I nie kopać pod innymi
te dołki
fundamenty grobowców, które wznoszą dziś pionki
To dla Ciebie jest ogród nie dla szefa czy żonki
więc odetnij swe myśli bracie od nich

Połóż się razem ze mną na trawie
W szumie liści odnajdziesz wreszcie spokój w swej obawie
Wyrzuć kamień, dzisiaj jest na niego czas
Co dzień inny, niech udrożni rzekę w nas

A jeżeli chcesz się ślizgać po powierzchni
i zapychać tok mych myśli odpowiedni
To już znikaj, darów tych nie muszę brać
Mówił Budda, naucz się selekcji Brat



odsuwać zwalone drzewa
trzeba
wyrzucać kamienie
każdego dnia
zamieniać marzenie

przepołów

dolewam kolejną kroplę

do oceanu

którego możemy nie przekroczyć

już nigdy

tym podziałem

co odbiera dopływ tlenu

do gardła

nie wypełnimy łzami

apostazja

moje trzecie oko

i twoje trzecie oko

rozmawiają w pokoju obok stołu

kłócą się i tańczą

słuchają wspólnie muzyki

nie złączą się jeszcze

poprzedzielane kurtyną

grzywki

zasłoną gruzdek

na czole

postawił nam krzyżyk

za dziecka  

oślepił dwukrotnie

a myślałeś, że chrzci cię

bierzmuje

patrz że nie jesteś samotnie

nie smakuje
chleb glutenowy
i ryba
śmierć jest początkiem
chyba

dialog obłakanych aut. Kamil

Wczoraj oglądałem na tv puls amerykański program o tematyce religijnej. Było o wniebowzięciu. Potraktowali to dosłownie. Wyobraź to sobie: wzięli różnych religijnych wizjonerów amerykańskich, którzy przekonywali że wniebowzięcie części ludzi jest wręcz pewne w ciągu trzech lat, a w tle pokazane były happy rodziny amerykańskie, w których jeden z członków rodziny (a czasem połowa rodziny) po prostu znika od góry do dołu pozostawiając po sobie mały fioletowy obłoczek dymu. :D :D Myślałem, że spadnę ze śmiechu z krzesła. Ale na tym się nie skończyło, dalej narrator zastanawiał się, jak nagłe zniknięcie takiej dużej ilości ludzi wpłynie na życie cywilizacji, a w tle pokazane ujęcia jak niezakręcona woda przelewa się przez wannę, albo zdjęcia rozbitych aut bez kierowców (którzy oczywiście zostali z nienacka wniebowzięci ) na skrzyżowaniach amerykańskich miast. Autor w końcu uznał że wniebowzięcie byłoby tak ogromnym problemem że należałoby je porównać do klęski żywiołowej, a na ulice zostałaby wysłana Gwardia Narodowa, żeby przywrócić ład. Ja osobiście nazwałbym je batalionami szatana no bo jakże by inaczej skoro nie zostali wniebowzięci to niechybnie muszą być źli i służyć antychrystowi J J

Podoba mi się porównanie Boga do klęski żywiołowej J  Tego jeszcze nie było. Bóg-szarańczak pustoszy USA JUśmiałem się setnie przy tym.

Pozdrawiam

to trochę straszne, ze nagrywają za duże pieniądze filmy i upowszechniają swoją niewiedzę ludzie bez świadomości.
Mam jedynie nadzieję, że znajdzie się więcej takich jak ty, którzy będą potrafili odebrać to jako dobry żart. Mnie to smuci i bawi również.

Ja z kolei byłam ostatnio na spektaklu, w którym główny bohater wchodzi trochę inwazyjnie do wypranej z uczuć, hermetycznej i wyniszczającej się wzajemnie grupy ludzi. Jest to "człowiek z misją". Jego celem jest za wszelką cenę zmusić ich do radości, do śpiewania.
W końcu udało mu się wcisnąć instrumenty poszczególnym członkom domownikow. Jeden z nich trzymał jednak tamburyno tak jakby go parzyło. Grał kakofonicznie, emocjonalnie, bardzo nerwowo. Tamburyno wypadło.
Ja siedziałam w pierwszy rzędzie. Upadło zaraz obok.
Szybko podniosłam je i odrzuciłam celnie jakbym pozawerbalnie chciała powiedzieć "graj", "ciesz się życiem", "kochaj".
Aktor ledwo nie został uszkodzony, złapał w ostatniej chwili, wystraszył się. Jego partner zaczął się strasznie śmiać, inny zapomniał tekstu, a "człowiek z misją" pokazał mi kciuk i powiedział, że świetnie, ze właśnie o to chodzi.

Następnego dnia mieliśmy zajęcia. Cel: omawianie spektaklu.
Usiadłam na krześle, już lekko spóźniona. Poszła lista, poszła rozmowa.
I nagle wokół jednego tamburyna zebrała się grupa znawców. Że to świetne, że do dupy, że byli zaskoczeni, że zrobiłam performans, że byłam pijana, że nie byłam. Zasada współuczestnictwa i teatr offowy, świat mnóstwa teorii to świat pustych kręgów. Ja tylko siedziałam, wokół czynu narastała bańka. A ja... tylko rzuciłam bo chciałam. Ja tylko rzuciłam...

ubógtuizm

ubóg ubogini
ubógtuizm zaprowadził

zmusiły go do tego
mentale ciężkie
walczące na przemian
z powietrzem

(inspired by "Jestem ubogiem")

ślub albo wymyślony narzeczony

przepraszam, że zasnąłeś

niedopowiedziany szamanie

rękami ściskając rąbek myśli

zagłuszyłam cię ślubem

dla cesarza

złożyłam na pożarcie lwom

a miało być po chrześcijańsku

lub w Las Vegas

miałam wdychać białe lilje

zjadać chleb

dziś zostanę na arenie

lwiego życia

solą dłubiąc w sobie widma

zasnę też

ćpiewak

ćpiewak ćpie
wać chce
melodię
na scenie
od gry